Renate Van Der Zee: Een journaliste, een schrijfster, een onderzoeker met een kennis van geschiedenis en die zich bovendien als “Ik ben een feminist” voorstelt. Haar aandachtspunt is Vrouwen Rechten. Twee onderwerpen waar ze tegenwoordig aandacht voor besteed zijn de volgende: de gruwelijke moorden op vrouwen die als Ere moord beschouwd worden en de zogenaamde Ensest relaties. Samen met haar dochter heeft ze ons op een heel gastvrije manier verwelkomt.

Waarom houdt u zich graag bezig met Vrouwen Rechten?

Ik ben opgegroeid in een vrijzinnige familie waarbij ik me goed voelde en die mij alle kansen heeft toegekend. Door zo vrij te mogen leven, heb ik gemerkt dat ik de onderdrukking van andere vrouwen niet kon aanvaarden. Tijdens mijn studiejaren heb ik stilaan gemerkt dat de situatie van de vrouwen in de wereld in de realiteit niet zo goed was, zoals men dat liet horen. Naargelang de informatie die ik zamelde, werd ik verbaasd over de waarheid. Ik werd er stilaan kwaad van en zo begon ik meer aandacht te besteden aan de Vrouwen Rechten. Wanneer de Ere moord op vrouwen ook in mijn vaderland begon te verschijnen werd mijn woede alsmaar groter. In 2004 heb ik een Koerdische vrouw leren kennen die langs illegale wegen in mijn land was komen wonen. Ik heb een reportage gehouden met haar. De vrouw was is Turkije verkracht door plaatselijke politie agenten en door de verkrachting werd ze niet meer aanvaard door haar familie en werd ze bovendien bedreigd met de dood. Haar familie vond dat ze onteerd waren. De vrouw was op de vlucht voor de dood naar hier gevlucht. Dat was de eerste voorbeeld die ik in levende lijve had ontmoet. Ik was sterk onder de indruk. Ik heb de situatie met mijn vrienden besproken. Mijn vrienden die zagen hoe verbaasd ik was, vertelden mij dat ik daar een boek over kon schrijven. Mijn motivatie om boeken te schrijven begon dus bij deze voorval.

Kunt u ons vertellen wat uw boek inhoudt?

De inhoud van mijn boek gaat over moorden die ten ere worden gepleegd. Het boek gaat als volgt: deze gebeurtenis gebeurt niet alleen in Batman of Mardin maar ook hier. Turken zeggen dat dit een Koerdische probleem is. Neen, dit is niet alleen een probleem die bij Koerden voorkomt. Deze moorden worden ook in Ankara en Europa gepleegd.

Eén van mijn andere doelen is de overheid, de politicus, de burocraten en heel hun omgeving  er van bewust maken dat dat dit een sirieuse probleem is.

Zo bijvoorbeeld konden politie agenten Zeynep Boral haar klachten serieus nemen en op tijd reageren. Zij zou nu misschien nog leven. Maar de doelgroepen die ik net vermeldde, zijn niet bewust van de ernst van de gebeurtenis. Daarom heb ik dit boek geschreven.

Hoe beschrijft u de “Eer”?

Persoonlijk betekent Eer voor mij, de man die de vrouw aanmoedigt, haar niet in de weg staat, haar kansen biedt, dat hij zijn overwinning van een vrouw zelfs accepteert.

De redenen voor Ere moorden op vrouwen: dit heeft te maken met de systeem die er heerst. De vrouw wordt in de familie en de maatschappij niet op de juiste manier behandeld. Dit leidt op zijn beurt tot grote problemen.

Zijn er hier momenteel voldoende maatregelen om de vrouwen in zulke situaties te beschermen?

Voor Nederland kan ik de volgende uitspraak doen: de bevoegde personen hielden zich niet voldoende bezig met dit gebeuren. Ze beseften de ernst van de situatie niet. Politie, onderzoeksrechters en dergelijke instellingen, merken stilaan hoe belangrijk en ernstig de gebeuren zijn. Ze werken nu pas aan het openen van meerdere “ Vrouwen beschermings instellingen”. Er is allesinds een vooruitgang in het onderzoek naar dit gebeuren. Is dit voldoende? Neen. Dit bleek na de moord op Zeynep Boral. Ik kende Zeynep niet. De moordzaak heb ik in enkele zinnen in de krant gelezen. Er werd niet veel aandacht besteed aan de gebeurtenis in de media omdat de overheid dit niet perse wou publiceren. Nederlandse Ministerie van Justitie, verklaarde dat die geen Ere moord was. Ik was sterk onder de indruk. Ik heb Zeynep haar moeder kunnen bereiken en heb een reportage genomen met haar. Toen begreep ik dat het ging om een ere moord. De reportage werd gepubliceerd in de krant. Wanneer het nieuws de aandacht van de media kreeg, moesten de bevoegden zich gaan verdiepen in de zaak. De Ministerie van Justitie moest accepteren dat dit om een ere moord ging. Zij hebben zich hiervoor moeten verontschuldigen.

Mijn gepubliceerde teksten hadden veel aandacht gekregen. De commisaris van de Amsterdamse Politien, zei me dat mijn teksten zijn functie sterk hadden beinvloedt. Een van de vrouwelijke politie agenten die er toen ook aanwezig was, boog zich over en fluisterde het volgende in mijn oor: eigenlijk heeft de commisaris zelf schrik om de slachteroffer te zijn van zo een moord in Amsterdam.

Wat is volgens u de oplossing voor dit probleem?

Eerst en vooral moet de vrouw bewust zijn van alles. De mentaliteit van de man moet sterk veranderen, want uiteindelijk is het de man die dit allemaal veroorzaakt. De man moet dit beseffen: Als jij je zus of vrouw vermoordt, beland je zelf in de gevangenis en is je leven ook zo beëindigd.

Ten derde, preventie voor veiligheid moet sterker aangestuurd worden. De bevoegde personen moeten de situatie ernstiger opnemen en zich specialiseren in het domein. De belangrijkste is om het onderwerp ter zake te houden en er over blijven praten. Als een journaliste, voel ik mezelf verplicht om deze laatste uit te voeren.

Mannen proberen alles uit om de vrouwen niet bewust te maken en om hen zo weinig mogelijk in contact te brengen met andere vrouwen. Ze gaan dit blijven doen. Het belangrijkste is, dat wij onze strijd niet opgeven en verderzetten. Bijvoorbeeld: de mannen die uit het Midden Oosten komen, zeggen: jullie Europese vrouwen worden geleid door Amerikanen. Jullie zijn onder de invloed van Amerikanen. Jullie begrijpen deze onderwerpen niet.

Terwijl Europese mannen zeggen: Deze problemen zijn ver van ons, wij hebben er niets mee te maken.

Hun doel is om het onderwerp niet ter zake te houden. Wij moeten er bewust van zijn en moeten gelijkaardige ideeen uitbuiten. De situatie moet ter zake blijven. Er is vooruitgang maar dit is niet voldoende. Ik vind dat de Koerdische vrouwen zich meer moeten inzetten en wil me hier meer over informeren.

Kunt u ons meer vertellen over uw doelen in de toekomst?

Ik wil dat 25 juni 2009 (de dag waarop Zeynep vermoordt is) een nationale dag wordt in Nederland ter herdenking voor Zeynep en alle vrouwen die ter ere moord vermoord zijn.  Ik ben hier heel actief mee bezig en heb alle hulp van Koerdische vrouwen nodig.

Ik ben momenteel een boek aan het schrijven over Inseste-relaties. In Nederland wordt dit tegenwoordig wel vaker besproken. Dit is een onderwerp die in vele landen als een taboe beschouwd wordt. Mijn boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het gaat over een vrouwelijke politieagente van Perzische afkomst, die verkracht wordt door haar broer. Om deze taboe te laten verdwijnen, ga ik ook mijn persoonlijke bijdrage doen. Mijn wilskracht krijg ik van vrouwen die verenigen en die strijden voor hun rechten.

Kunt u ons vertellen wat u zoal graag doet in uw leven?

Ik ben een moeder, ik heb een vriend maar wij wonen gescheiden, wat ik het leukste vind is dat mijn dochter voetbal speelt. Ik ben de keeper in de ploeg waar ze speelt. Als ik jongens zie die meisjes uitbuiten omdat zij voetbal spelen, zeg ik dat ze verkeerd denken. Men moet jongentjes van jongsafaan goed opvoeden zodat ze niet denken dat ze meisjes altijd kunnen verslaan.

De reden waarom ik apart woon met mijn vriend is dat ik meer tijd wil maken voor mezelf. Ik hecht veel aandacht aan mijn privé en mijn vrijheid. Mijn vriend is ook een voorstander van Vrouwen Rechten. Ik wil ook iets zeggen tegen mensen die me als een strenge feminist zien: ik kook heel graag voor mijn vriend. Ik geniet daarvan.

Saime Ataç

Hoe vaak komt het tegenwoordig wel niet voor dat meisjes en jongens hun partnerkeuze laten beïnvloeden door de omgeving, familie en dierbaren. In theorie wordt overal geschreven dat mensen gelijk zijn en dat het niet uitmaakt waar ze vandaan komen en wat hun geloof is. Een mens is een mens de rest telt niet, jammer genoeg wijkt de praktijk hier ver van af. Binnen de Koerdische gemeenschap wordt er veel onderscheid gemaakt tussen een Turk en een Koerd en daarnaast of de geloofsovertuigingen wel overeenkomen (Soenniet, Aleviet, Yezidi of Christen).

Ik maak het vaak genoeg mee dat Koerdische meisjes heel erg beperkt zijn in hun partnerkeuze. Buiten het feit dat hij misschien Turk of Koerd is en of de geloofsovertuiging overeenkomt wordt je tot zover beperkt dat je partner niet afkomstig mag zijn van een andere stad dan jij en het liefst moet het een familielid van jou zijn.

Wat gebeurt er als je van een ander houd? Iemand die anders is dan je familie, iemand die anders denkt dan je familie, maar hij wel op een niveau zit met jou. Iemand waar jij je leven mee wilt delen maar je familie niet. Hij is Koerdisch en jij ook, hij komt van oorsprong uit een andere stad dan jij maar jullie wonen samen in Nederland. Jullie denkwijzen zijn gelijk, beetje westers maar waarden en normen en respect voor de Koerdische cultuur blijft. Jullie zijn op dezelfde wijze opgevoed en hebben allebei gestudeerd in Nederland. Ideaal voor jou op een ding na. Het verschil zit in het verleden. Zijn familie stamt af van de Alevitiesche stroming en jou familie van de Soennitische. Dit maakt hem verboden voor jou…..

Partnerkeuze is een voorbeeld van een knelpunt voor jongeren die tussen twee culturen in leven, zij leven in een land met verschillende mensen en identiteiten. Dit brengt met zich mee dat zij deze mensen leren kennen en als levenspartner kiezen. De eerste generatie daarentegen kan dit nog in de meeste gevallen niet begrijpen/accepteren. Zij verwachten van hun kinderen dat zij een levenspartner kiezen afkomstig uit hun geboorteplaats. Zo zijn er meerdere knelpunten zoals: westerse uitgaansleven wat niet past binnen de cultuur, de omgang met je medemens voornamelijk als het gaat om het tegenovergestelde geslacht. De Europese wet en regelgeving die niet aansluit op de regels binnen je cultuur. Hierbij te denken aan de rechten die je krijgt op het moment dat je 18 jaar en ouder bent.

Het is niet makkelijk tussen twee culturen in te leven. De wereld buiten leert jou zelfstandig te zijn, te vechten voor gelijkheid en te vechten voor je eigen leven. Daarentegen leert een wereld in huis jou om te gehoorzamen en niet tegen te spreken, te doen wat zei jou vertellen en jouw wil, gevoel en emotie uit te schakelen.

Puberteit:

Het is een feit dat de twee culturen verschillen van elkaar en dat in sommige gevallen dit heel erg moeilijk is te combineren. Voornamelijk jongeren in de puberteit hebben moeite met het combineren van de twee culturen waarin ze leven. Dit bezorgd hen frustraties en maakt ze opstandig tegen hun ouders en ontstaan er depressieve gevoelens. Deze depressieve gevoelens kunnen van tijdelijke aard zijn, tijdens de puberteit hebben ze er moeite mee, maar al snel zien zij in waarom het zo is en proberen er het beste van te maken, en proberen de situatie te accepteren. Het komt ook voor dat de ouders begrip tonen en accepteren dat hun kind andere behoeftes heeft omdat zij in een andere tijd en omgeving leven. In sommigen gevallen blijven jongeren heel erg lang in deze depressie leven en lopen ze het risico “verkeerde’ keuzes te maken in hun leven wat weer nare gevolgen kan hebben. Een voorbeeld: Er zijn jongeren die niet het evenwicht kunnen vinden tussen deze twee culturen en vluchten uit deze situatie. Vaak is dit het verlaten van het ouderlijke huis. Het ouderlijke huis accepteert dit niet, hun eer is geschonden en reageert er met geweld op, eerwraak.

Hierdoor is het heel erg belangrijk om je gevoelens en frustraties te uitten en er met anderen over te praten. Dan kan je vaak je situatie anders bekijken. Het zal altijd voorkomen dat de een het makkelijker heeft dan de ander, maar er is ook altijd iemand die het moeilijker heeft.

Het belangrijkste is het begrijpen waarom jou cultuur anders is en waarom bepaalde dingen uit de westerse cultuur niet geaccepteerd worden. je zult al snel inzien dat het vaak niet geaccepteerd wordt omdat men bang is voor de mogelijke gevolgen.

Sociale controle:

Je omgeving heeft vaak veel invloed op jou manier van leven, want zij houden je in de gaten en zij mogen niet negatief praten over jou. Als dit wel gebeurt dan zorgt dit voor een gezichtsverlies van je familie. Jongeren die in Nederland zijn opgegroeid en het zelfstandige leven proeven hebben er meer moeite mee alles te accepteren. Voor hen is wat anderen zeggen niet belangrijk, maar voor de ouders/familie is dit wel heel erg belangrijk. Het zal een bekend verhaal zijn voor velen als ik zou zeggen dat je ouders het niet erg vinden dat je westers leeft maar om geen gespreksonderwerp te zijn binnen de sociale kringen willen ze toch dat jij je anders gedraagt en er niet te westers uitziet.

Jammer genoeg wordt een meisje al snel in het donkere daglicht gezet als ze voor haar eigen wil opkomt. Verdient zij het ook om verder te leven in een donker daglicht? Moeten we niet juist trots zijn op de dames die vechten voor hun wil. Of zijn dit dames die hun weg kwijt zijn en hun afkomst vergeten zijn omdat ze opkomen voor gelijkheid en onafhankelijkheid kortom omdat zij opkomen voor hen zelf?

Laat mij duidelijk zijn dat het waard moet zijn waar je voor strijd, waar jij je grenzen verlegt en wanneer je risico’s neemt. Het is het niet waard om je familie en cultuur tegenover je te zetten omdat je een los, onverantwoordelijk leven wilt leiden, wat ook erg verleidelijk is voor sommigen binnen de westerse wereld.

Ik kan een voorbeeld nemen. Een vader denkt goed te doen door zijn dochter te verbieden om verder te studeren. Het argument wat hij gebruikt is; je gaat dan naar een onbekende omgeving, je gaat meer zien en dus meer willen, je komt in contact met vreemde mensen, studie duurt lang dus dan gaat het ook langer duren totdat je gaat trouwen (deze dingen geven dan ook weer je sociale omgeving de gelegenheid om te praten/roddelen) etc. angst is eigenlijk zijn argument, angst voor het onbekende. Met alle respect denkt zijn dochter beter te weten, zijn argument is niet sterk genoeg om haar wil om te studeren te onderdrukken. Zij heeft gevochten om verder te studeren en zij heeft bereikt en bewezen dat het ook anders kan en dat de angst onnodig is geweest.

Rijk aan cultuur:

Het leven tussen twee culturen neemt veel gevolgen met zich mee zowel negatieve als positieve. De positieve gevolgen zijn dat je rijk bent aan cultuur. Je kan twee culturen vergelijken met elkaar en van beide culturen de mooie dingen meenemen in je eigen leven. En de generatie na jou zal het makkelijker hebben omdat jij het anders hebt meegemaakt. Je leert de waarden en normen kennen van andere culturen. Je kunt hierdoor bepaalde situaties veel breder bekijken dan alleen vanuit je eigen cultuur.

Daarnaast leer je verschillende talen spreken.

Een van de belangrijkste voordelen waar niet bij stilgestaan wordt is het feit dat de westerse wereld (o.a. Nederland) op basis van wetten en regels handelt. Niet op het feit wat je sociale omgeving zegt, niet omdat je een vrouw bent maar omdat je een mens bent en gelijk bent aan ieder ander mens. Jij wordt als individu gezien en niet als vrouw/dochter/zusje van.. dit zorgt er ook voor dat jij andere behoeftes krijgt, omdat je weet dat die mogelijkheden er zijn. Je spreekt je ouders tegen wanneer je het er niet mee eens bent omdat je weet dat jij ook een vrijheid van meningsuiting hebt. Dit kan negatief geïnterpreteerd worden omdat dit het ook soms moeilijk maakt omdat dit gedrag dan weer niet geaccepteerd wordt. Breder bekeken als jij je eigen cultuur en het tweede cultuur in balans kan houden dan zorgt dit er allemaal voor dat jij zelfstandiger wordt en dat jij je zodanig ontwikkeld dat jij als vrouw minder snel onderdrukt kan worden en niet afhankelijk zal zijn van anderen.

Besime Ogretmen

Iran, waar de systematische regime het diepst is omtrent gemeenschappelijke geslachtsonderscheiding  en waar moord op vrouwen zonder grenzen op een lugubere wijze voortduurd. Voor je eer een vrouw in brand steken is helaas alledaags. Door middel van “ethische reiniging” verschoont de mannenheerschappij zich, en door het regime waar ze de vrouw in brengen laten ze zien wat voor macht ze hebben.  De man is diegene die de vrouw ter dood veroordeeld, ontvoerd, verkracht, telkens na zijn gewelduitbarsting is het hem te doen om de omvang van zijn macht te tonen. De vrouw is niet alleen thuis gevangen, maar in de hele gemeenschap heerst er een gevangenhouding van vrouwen. Wanneer de vrouwen door middel van vrouwenbewegingen de Islamitische extremisme en de heerschappij van de mannen aan de tand voelen wordt het systeem nog agressiever. De situatie in iran omtrent de moord op vrouwen en de vrouwenbewegingen die tegen het systeem ingaan en die op vele plaatsen in europa actief zijn bespreken we met een van de leden van “8 maart  Solidaire Vrouwen Stichting” genaamd Frida Farız.

Kunt u om te beginnen uzelf voorstellen en kunt u daarna vertellen wat het doel van jullie stichting is?

Onze stichting is door Iranese en Afgaanse vrouwen opgericht onder de naam “8 maart  Solidaire Vrouwen Stichting”. We werken samen, omdat onze cultuur, taal en problemen gemeenschappelijk zijn. Onze samenwerking geeft ons alleen energie en kracht. We zijn teweten gekomen dat de oorzaak van de problemen in Afganistan en Iran dezelfde oorzaken heeft.

On yıldır kadın çalışmaları yürütüyoruz. Na 1998 zijn wij actief te werk gegaan om onze doelstellingen te bereiken en om te streven naar onze idealen, we zijn al ruim 10 jaar aan het zwoegen. Ook zijn wij werkzaam in Europa.  De vrouwen die in onze stichting werkzaam zijn, zijn merendeels vrouwen die zijn geëmigreerd. Als geïmmigreerde vrouwen geven we alles wat we in onze mars hebben. Ik was niet bij de eerste vergadering van de stichting aanwezig, maar nadat ik in contact kwam met de stichting ben ik lid geworden en heb ik een actieve rol aangenomen. De reden van mijn lidmaatschap is dat ik een oplossing wil voor mijn problemen zoals iedere vrouw dat verlangt. Geweld tegen de vrouw en vrouwenrechten zijn de twee grootste gebieden waar we ons als stichting voor staan. Wij zijn een feministische vrouwenbeweging, dienovereenkomstig zien wij onszelf als een socialistische en communischtische beweging. Omdat feminisme de basis is van onze beweging werken wij ook graag met andere Feministische organisaties.

Als we het over de İranese İslamitische Regime in samenhang met vrouwen hebben waarom voelen jullie dat perse als de roeping voor jullie?

Het is vrijwel onmogelijk om in İran namens de vrouwenrechten ook maar iets te zeggen, laat staan ondernemen. Alle rechten zijn door de mannen eigen gemaakt. Op dit moment is er in İran een hevige onderdrukking en geweld gericht tegen vrouwen. Zoals bekend kan een man in Iran vier maal trouwen. Dit voorbeeld is al voldoende om aan te tonen onder wat voor omstandigheden vrouwen leven in Iran en op watvoor manier er naar vrouwen wordt gekeken door het regime. Vrouwen in İran doen wat hun man hun opdraagt. De reden die daarachter verschuilt is dat ze bang zijn da hun man er nog een vrouw bijneemt. Vrouwen hebben verschillende demonstraties gedaan om deze wetgeving te doen wijzigen. Ookal is het beetje bij beetje, de vrouwen willen door middel van juridische strijd, de onderdrukking die op hun rust verslappen. Dat zal al een hele verbetering zijn voor Iran.

Hoe gaan jullie om met de İslamitische regime die ten nadele van de vrouw wordt gevoerd in Iran? Bijna dagelijks worden er nieuwe wetgevingen aangenomen om de vrijheid van de vrouw te beperken.

Om de overheersing van de İslamitische regime op de vrouw te doen voortleven is het voor hen noodzakelijk om nieuwe wetten aan te nemen. Anders kunnen ze het volk niet onderdrukken en erover heersen. Pas  wanneer over de vrouw geheerst wordt,dan pas kan het systeem zich in veiligheid bevinden. Geslachtsonderscheiding houdt dit systeem op been. Wij, als stichting willen uiteraard alle regels en wetten die de vrijheid en gelijkheid van de vrouw beperken wijzigen. Vrouwen hebben ook recht op de dingen waar de mannen recht op hebben. Het is niet mogelijk om dit in İran en Afganistan te zien. Waarom behoren alle rechten enkel en alleen aan de man? Dit onderzoeken we en hierover discussiëren we. Wij willen in İran een democratisch land creëren die opkomt voor de vrijheid van de vrouwen. Vrouwen hebben recht van spreken als het op hun leven aankomt. Vrouwen worden nog steeds verstoten, mishandeld en worden blootgesteld aan allerlei andere vernederende mishandelingen. Wij geloven dat onze strijd naar een hoger niveau gebracht moet worden om onze doelen te bereiken.

Hebben jullie betreffende de onderdrukking, mishandeling en moord op vrouwen enig onderzoek verricht? Beschikken jullie over gegevens die in statistieken af te lezen zijn? Als jullie hierover beschikken, hoe gebruiken jullie deze gegevens?

Wij beschikken niet over de middelen om dergelijk statistische onderzoeken te verrichten. Om zo´n dergelijk onderzoek te verrichten hebben we uiteindelijk bewegingsvrijheid nodig. In İran hebben we deze vrijheid niet. Door de angst die vrouwen ervaren durven ze vaak niet over de mishandeling te praten. Hierbij moet het aspect van acceptatie niet vergeten worden, vrouwen hebben gedwongen hun onderdrukking geaccepteerd. De meesten van die vrouwen zien het naar buiten gaan al als een grote risico om mishandeld te worden. Om deze redenen is het nog niet mogelijk geweest om een statistisch onderzoek uit te voeren. We moeten het om deze redenen doen met de algemene informatie over de mishandeling van vrouwen. De psychologische toestand die met angst hand in hand loopt weerhoudt hun van praten. Een dergelijke verklaring of uitlating over het regime  heeft zoals wij alleen weten onredelijke zware straffen. Vrouwen kunnen ook hierdoor niet zeggen wat hun aangedaan wordt. Gisteren werd er bijvoorbeeld in het nieuws verteld dat een jongen zijn zusje heeft vermoord voor zijn eer, dit gebeurd overigens heel vaak. Het geweld dat gericht is aan vrouwen wordt meestal goed verborgen, dit wordt niet vaak naar buiten gebracht.

Kunnen wij stellen dat met de hervorming van de Islam in İran, dat alles voor de vrouw is veranderd?

Natuurlijk is dat zo. Voorheen waren er op een aantal punten wel bepaalde vrijheden voor vrouwen. Maar uiteidelijk is Iran een  Islamitisch land. De regime die in Iran leeft is ten voordele van de man gecreërd. Op een manier kan je stellen dat vrouwen niet bestaan in Iran. Na de islamitische hervorming in İran moesten vrouwen een hoofddoek dragen. Daar werden ze toe gedwongen. De vrouwen zijn niet uit vrije wil zich in het zwart gaan kleden. De vrouwen zijn tegen deze wetten in opstand gegaan, maar dit werd niet geaccepteerd. Voor het protesteren hebben ze zware straffen gekregen, onredelijke straffen. Als er geen man in de buurt is die haar begeleid kan een vrouw bijvoorbeeld niet naar buiten om te wandelen. De vrouwen zijn volledig afhankelijk aan mannen. Als ze zich niet houden aan de regels van het regime, zien we alleen iedere dag wat hun te wachten staat.

Voor vrouwen is Iran iedere dag een hel. Een leven in een plaats waar totaal geen vrijheid is kan in mijn ogen dan ook alleen een marteling zijn. De overheid heeft alles zo opgesteld om de mannen op hun gemak te stellen. Daarintegen is voor vrouwen alles aan regels en voorschriften gebonden.

We zien de laatste jaren dat met de gevangenneming van vrouwen, er een nieuwe golf van feminisme aan het ontstaan is. Wat kunt u vertellen over deze ontwikkeling?

Dat klopt, de vrouwen doen erg hun best. Ze willen een aantal dingen veranderen. Hoe meer de vrouwen op zoek gaan naar hun rechten, deste meer de overheid nog bruter en medogenlozer wordt. De overheid is ten slotte een mannenwereld. We kunnen ook geen andere gedraging verwachten van de gedachtengang van hen. Zelf tegen een klein verzoek van vrouwen op hun recht wordt onverbittelijk afgewezen en wordt er ingegrepen. Het verlangen van vrouwen om vrijheid te krijgen creërd angst bij de overheid. Want hoe meer vrouwen vragen gaan stellen, hoe meer er vraagtekens komen over de bestaansreden van de Islamitische overheid. Dit is de reden waarom de overheid doordraait. Vele vrouwen zijn ontvoerd, mishandeld. De vrouwen die voor de vrouwenrechten opkomen hebben ondanks deze onderdrukking niet een stap naar achteren gedaan, omdat ze niets te verliezen hebben.

Wat vind u van de term eer? Daarmee bedoel ik hoe hij hedendaags wordt geïnterpreteerd .

Eer heeft nooit iets met het geslacht te maken gehad. Die onderscheiding hebben de mannen doen ontstaan. Eer is vrijheid

Saime Atac

De mensen zwegen, weer voerden de wapens het woord. De Erdelanezen uit het gebied Sine, kwamen oog in oog met de Iranese. De verdomde geschiedenis zou weer over bloed schrijven.

De wereldschone dochter van Mevlana Yakup Erdelani genaamd Hatu Şahnaz, trouwt uit eigen wil en na toestemming van haar familie met een man uit dezelfde streek genaamd Helo Han.

Het nieuws over de aanvang van de oorlog kwam niet als een verrassing. In het gebied van Mesopotamië kwam dit zo vaak voor, dat je het kan omschrijven als een ‘gewoonte’. Het is best moeilijk om iets wat zo destructief is te beschrijven in één woord. Of dat woord gepast is voor zo iets afschuwelijks blijft de vraag, maar het is de realiteit. Er is veel geweld gebruikt tegen de oorspronkelijke bevolking om zo het rijke land te overwinnen. Hiertegen werd er natuurlijk veel verzet en opstand geboden.

Şahnaz, kwam de kamer binnen. Haar man zei: “Zullen we ons voorbereiden” en zij bleef hem maar aanstaren. Helo Han kleedde zich eerst aan, vervolgens deed hij zijn beschermende vest aan. Hij pakte een met water gevulde flacon en deed zijn met touwen geweven tas om zijn nek, die hing tegen zijn zwaard aan.

Tussen de echtgenoten heerste enkel de stilte. De stilte, verteld je soms zo veel meer dan woorden zouden kunnen doen, woorden zouden tekortkomen bij deze stilte. Şahnaz, deed haar rode hoofddoek af en reek het uit naar Helo Han. Ze keek hem diep in zijn ogen aan. Ze was nog steeds stil. Echter was de betekenis van haar hoofddoek helder. ‘Neem het mee en breng het weer mee terug’ dit zei ze er zwijgend mee. Dus ‘kom terug, kom, blijf niet op het oorlogsveld’, dit bedoelde ze. Helo Han nam haar hoofddoek, de geweven tas en zijn zwaard te arm. Hij deed de deur open en liep naar buiten. Şahnaz liep meteen achter hem aan naar buiten door de half open deur. Ze liep naar haar echtenoot, maar die was zijn paart voor vertrek aan het klaarmaken. “Bescherm ons land en onze jongeren. Ik wil niet dat het bloed van onze vaders, broeders en vrouwen op dit heilige land wordt vergoten. Ik heb liever een dood met trots, dan dat dit land in handen komt van vreemden met kwade bedoelingen, deze gedachte maakt de dood minder eng” zei Şahnaz. Helo Han, wilde schreeuwen: ‘Dit is dus mijn vrouw’, in plaats daarvan wierp hij een blik vol met trots naar haar toe en lachte teder. Hij knikte bevestigend naar de wijze woorden van zijn vrouw en kuste haar op haar voorhoofd. Hij sprong op zijn paard en vertrok…

Er zou nu structureel bericht komen van het front. Şahnaz verwelkomde een ieder dat nieuws bracht hartelijk, ze waste hun kleding en maakte de lekkerste gerechten en ze zorgde ervoor dat ze op hun gemak waren. Ze vroeg altijd hoeveel mannen er waren gesneuveld en hield zich telkens weer in om maar niet de vraag te stellen hoe het met Han ging, ‘Iedere man die daar nu vecht, vecht voor zijn eer. Mijn man is daar ook één van. Maar hij is niet waardevoller dan de anderen die daar strijden. Hij is evenveel waard als een ieder van hen” zei ze. Deze woorden van haar hadden velen diep geraakt en zorgden ervoor dat er veel respect werd getoond jegens de vrouwen.

Helo Han was in het Bacirhan gebied, middenin de oorlog en was twee dagen verwijderd van Sine. Aan het begin van de oorlog bracht de overwinning van de Erdelanezen veel vreugde en opwinding. De Iranese die door kreeg dat ze de Erdelanezen niet aan konden, gingen vele gebieden om hulp vragen. Hun kreet om hulp was niet te laat. Het verontrustende was dat de mensen die kwamen helpen hun eigen volk was genaamd de Loristanezen. Lor Reisi Omer Gul, was de hoofdcommandant van de Sofi Leger en stuurde Kelp Ali Han hulp. Met dit fort zijn de rollen omgedraaid tussen de overwinnende en de verliezende partij. De Iranese hadden de Erdelanezen verjaagd tot het Arrez vallei die tegen Sine aan lag. De oorlog was verschoven naar dit gebied en het grond van de Erdelanezen kwam beetje bij beetje in gevaar.

Hatu Şahnaz kon dit niet aanzien en wilde niet machteloos toekijken. De Koerdische vrouw zou niet voor de eerste keer een wapen gebruiken. Vele vrouwen wisten hoe ze op een paard moesten rijden en leerden op jonge leeftijd een zwaard te gebruiken. De oorlog had met al zijn lelijkheid alles omsingeld en de geur des doods naderde. Angst, genocide, spanning en tranen klopten op de deur. In een dergelijk gevoelige periode was Hatu Şahnaz degene die onder de Erdelaneze jonge vrouwen het woord begon te verspreidden. Ze zei het beknopt en op een heldere manier; “Degene die van zijn vader en zijn broers en zusters houden, moeten in mannenkleding op het slagveld komen. Degene die in de handen van de Iranese willen belanden moeten blijven.” De vijand mocht niet weten dat het vrouwen waren, zodat ze niet verkracht konden worden. Ook mochten niet denken dat ze minder sterk waren dan de mannen, dus deden ze zich voor als de mannen. Dat was de reden om mannenkleding aan te doen. Een groep van 500 jonge vrouwen meldde zich na de noodkreet van Hatu Şahnaz. Deze grote leger van vrouwen in mannenkleding gingen allen te paard met zwaard onder leiding van Hatu Şahnaz deelnemen aan de oorlog.

500 dappere vrouwen betraden het oorlogsgebied, met vertrouwen in zichzelf en in hun commandant Sahnaz. De aanleiding was onduidelijk, maar er brak een enorme storm uit. Het regende zo hard dat je door de regen niet een ander in de ogen kon aankijken. Desondanks hebben ze drie dagen lang, hevig gevochten. De Koerdische vrouwen streden samen met de Koerdische mannen zij aan zij. Maar door de weersomstandigheden zouden ze nog 4 dagen vechten. Er waren alleen donkere wolken, de hemel was aardezwart. De Iranese hebben zich terug getrokken in de plaatsen van de Erdelanezen. In tenten wachtten ze tot het niet meer regende.

Maar er was één persoon die het wachten beu was. Zij stond aan het hoofd van het Amazone leger en heette commandant Hatu Şahnaz. Ze had meteen een plan voorbereid en ze verspreidde het onder haar strijders. Ze legde eerst haar plan uit en deelde vervolgens haar leger in vieren. Ze zouden de Iranese van het Sofi leger, die zich schuilden in tenten aanvallen op de plekken die ze gezamenlijk hadden afgesproken. Ze hadden alle tenten compleet verwoest. De hoofdcommandant van het Sofi leger genaamd Kelp Ali Han werd meteen omgebracht. Nadat hun commandant vermoord was, waren de Iranese van hun stuk en vluchtten weg.

Het gemengde leger van de Erdelaneze mannen en vrouwen zat hun achterna tot achter het Bacırhan gebied.

Hatu Şahnaz, keerde terug samen met haar leger. De Erdelanees Han, ging samen met zijn echtgenoot, die nu ook zijn kameraad was een stukje lopen. Gedurende de hele oorlog had Han de rode hoofddoek niet afgedaan en nu reek hij het uit naar zijn vrouw. Deze mooie dag, ging na een grote omhelzing, gepaard met een feest die de gemeenschappelijke overwinning van het volk werd.

De aarde is gelijk aan het hart van een vrouw. Ze was gered van slavernij van vreemden. Maar Hatu Şahnaz mag door de nieuwe generaties niet vergeten worden. Zij was een moedige vrouwelijke commandant en een held. In liederen, verhalen en in wiegeliederen heeft ze een vaste plek gekregen.

Wellicht zullen mensen die ooit gaan schrijven over de geschiedenis van strijdende vrouwen, het ook over haar hebben. Misschien zullen de strijdende Koerdische vrouwen van vandaag begrip en de tinteling in hun hart krijgen die deze vrouw honderden jaren geleden ook kreeg. Wie weet zullen ze haar in hun hart opnemen. Wie weet?

Vertaald door: Saime Atac

Alhoewel het aantal van de vrouwen en de mannen over heel de wereld gelijk is, nog steeds merken we dat er niet veel vrouwen te zien zijn in de beroepen die de maatschappij vertegenwoordigen. Vertegenwoordigers van de maatschappij zijn meestal van de mannelijke geslacht. De vrouwen zijn uitgesloten van meeste beroepen.

Dit is bewust aangericht in de mannenwereld waarin we leven. Dit kan als uitsluiting van de vrouw in de maatschappelijke strijd  worden gevat.

Een rechtvaardig bestaan voor de vrouwen en de mogelijkheden die ervoor gecreërd worden, worden op een bewuste manier ver gehouden van onze vrouwen.  Het lijkt vanzelfsprekend dat opgesloten worden en bewust verwijderd worden uit de politiek als enige alternatief resten.

Alhoewel de vrouwen, in eigen land de helft van de stemmen bezitten die er zijn, het aantal van de mannelijke vertegenwoordigers in het parlement of in het cabinet is veel groter dan de vrouwelijke vertegenwoordigers.

Aan de aandere kant, onze vrouwen die deel nemen aan het politiek, zijn of te wel vrouwen die bestaande ongelijke systeem subtiel aanvaarden of het zijn vrouwen die de mannelijke karakter bezitten en ver van de vrouwelijke karakter functioneren.

Dat onze vrouwen niet met eigen identiteit en waarden deel nemen aan de politiek is een feit. Onze vrouwen die ver van eigen historiek en maatschappelijke waarden handelen,  is een zeer belangrijke zaak. Als we het bekijken op vlak van de pers, we kunnen zien dat de bestaande situatie nog erger is.

De plaats waar de meeste seksisme of maatschappelijke seksisme voorkomt, is zonder twijfel de pers. Pers meldt zeer uitdrukkelijk dat de vrouw als een object, voorwerp gezien wordt.

Via deze kanaal kan het systeem duidelijk maken dat de plaats van de vrouw, de statuut van de vrouw minder is dan die van de man. Zowel via kranten als via tv probeert men dit te injecteren bij de vrouwen.

Op tv komen we telkens reclame tegen dat de vrouw en de kinderen verbind met de meta. In de vele soaps wordt de vrouw vertoond in de rollen die meestal minderwaardigheidsgevoel geven.

Alhoewel de vrouw als de symbool van eer wordt gezien, aan de andere kant komt men in de paparazzi programma zoals televole de vrouw tegen als de seks object. Op het nieuws komen we dezelfde beelden tegen. Vrouw wordt als de minderwaardige bestempeld.

Gender gaat verder dan enkel de rolpatroon die men aanneemt als jongen of meisje.  Het is belangrijk dat we als sociale organisatie goed begrijpen, dat men sturing van gender bewust gedrag enkel kan bereiken in samenwerking en beïnvloeding van andere betrokken partijen (instanties)

Wij kunnen heel de dag lang gender opnieuw creeeren aan de hand van niet belangrijke gebeurtenissen. Maar al hetgeen dat we creeren is niet naturel, maatschappelijkerollen zijn zeker niet natuurlijk, kan ook niet waar zijn.

” Zowel wetenschappelijk als moreel en politiek, er is een houding alsof alles wat de vrouw mee maakt haar nautuur is.

De weemoedige vrouw zelf is ook gewoon om dit paradigma te accepteren. “ We kunnen uitmaken dat seksisme eerder een mentaliteitsprobleem is. Het is geen biologishe of gedragsprobleem. Indien we in ons dagelijks leven even op alles letten, we zullen zien dat seksisme in alles wat we dagelijke leven zo vaak voorkomt. Het komt voor in onze mimieken, taalgebruik en zelfs in onze visie op bepaalde gebeurtenissen.

Wat we zonder eigen wil geinjecteerd hebben gekregen sinds onze bestaan, en door ons zelf dagelijks meer en meer opvoeden in onze leven is eigenlijk een vorm van slavernij van ons zelf zonder enige besef.

De geslacht dat we hebben is precies de enige reden dat we de slaaf moeten zijn, dat we minderwaardig moeten zijn en de basisreden van de rolpatronen die ons toegeplakt zijn.

Elk gedrag of handeling van ons wordt als niet nuttig beschouwd. Wordt als “vrouwenwerk” beschouwd. De rol van vrouw als slaaf wordt in de systeem die door mannen beheerd wordt nog eens gelegaliseerd. Het basis paradox van het systeem is gender. Dus we moeten eerst het probleem binnen de familie oplossen vooraleer we de staatsprobleem oplossen”.

Het is zeer belangrijk dat we als volk, zowel vrouwen als mannen het besef hebben van de waarheden die bij ons als norm voorkomen. We moeten beseffen dat de schade van een door mannen beheerde systeem ons erg geraakt heeft. We moeten weten welke taal we gebruiken, aan wie behoort het toe? Volgens welke ideologie denken we en leven we ? Is het normaal dat we zo vrouwelijk en mannelijk zijn ? De identiteit dat we dragen, volgens welke normen is het totstand gekomen? enz…We kunnen ons zelf zeer veel vragen stellen, zo kunnen we naar ons eigen identiteit toelopen en het ontdekken. Door de zoektocht naar al deze vragen en in vraag stellen van de bestaande maatschappelijke vormen kunnen we ons zelf terug vinden. Het is een feit dat al deze mentaliteitsprobleem geen lichamelijk of biologisch waarheid is.

Het is niet nodig om het ver te zoeken we zullen zouden moeten beginnen in de aller kleinste vorm van de maatschapij, in de familie. “ Hoe leven we ? Wat word er van ons verwacht als man en als vrouw ? Waarom kunnen we onze verschillen niet oplossen door te streven naar een doel waarin we op het vlak van gender, vrijheid, democratie in gelijkenis leven? We kunnen ons veel van deze vragen stellen en het antwoord ervan vinden.

We kunnen een vrije leven nastreven door niet te handelen naar onze eigen belangen. We kunnen een leven creeren die iedereen gelijk bediend en iedereen vrijheid belooft. En dit kan door de samenbundeling van democratische kracht.

We zouden onze kinderen die later onze toekomst en vrijheid zijn zeker niet volgens de rolpatronen moeten opvoeden; op welk vlak het ook is, we moeten onze kinderen de gelijke kansen moeten bieden zowel jongens als meisjes.

Wat we zeker niet mogen vergeten is dat gender een belangrijk zaak is die heel de maatschappij aangaat. Het is daarom dat we de theorie die gecreeerd is de sterkere geslacht, “man als baas” en het rechthebbende van alles moeten wegwerpen. Het is zeer belangrijk dat we hier tegen strijden.

Door dit te voorkomen kunnen we veel ethische normen en waarden van de maatschappije sparen aan de onderdrukkende gender-problematiek die er is.

Zeker niet te vergeten is dat door de verkeerde interpretatie en toepassing van bepaalde waarden en de normen de doel van de maatschappij om te leven vervaagt.

We kunnen en moeten tegen alles strijden die onze maatschappij zou beroven van de heilige normen en waarden. Dit kunnen we doen door de samenbundelde democratische kracht. Beginnend bij ons zelf, familie en rondom ons.

Het is zeer belangrijk dat we beseffen dat de vrouwen hierin een grote rol spelen. Een vrouw moet zeker de vrijheid hebben om met eigen wil te leven in de maatschappij, tegenovergestelde moet onverstelbaar zijn voor de vrouw.

Een vrouw die geen identiteit heeft, geen stem heeft, geen eigen mening heeft,  kan niks opbrengen aan de maatschappij waarin ze leeft. We moeten allen samen strijden voor een maatschappij waarin vrouw haar stem kan uitbrengen. De vrouw zal een grote rol spelen in het creeren van een democratisch, ecologisch, gendervrije maatschappij.

Rotinda Engin

Tegelijk met het opkomen van de hierarchische klasse maatschappij, oorlog en macht zijn de relaties tussen de sekses optimale evenwicht geschonden en is er tegenover vrouwen een gemeenschap met eèn kleurige en eèn stemmige mannen psychie ontwikkeld en ontstaan.

Om de maatschappelijke en de belangrijkste historische conflicten te kunnen definieren. Moet je de historische ontwikkelingen, vanuit het oogpunt van de vrouw van alle kanten goed inschatten. Om te kunnen komen tot een oplossing,  is het in hand nemen binnen de actualiteit, vrijheid en gelijkheid enorm van belang, want geen ene macht kan een blijvende oplossing ontwikkelen zonder op de hoogte te zijn van de eigen maatschappelijke historie.

Daarbij is het ook een twijfel of alle stukken wat over vrouwen en in de naam van de vrouwen is geschreven, vanuit een oogpunt van een vrouw is geschreven. Vanuit deze oogpunt is het belang om uit te zoeken en te weten: Hoe de eeuwenlange historische conflicten tussen de sekses is ontstaan en verder is ontwikkeld. Hoe het gekomen is dat het in de vormgeving van de mensheid een belangrijke rol heeft gespeeld en naarmate  heeft geleid tot het verdelen van de maatschappij. In de eerste ontwikkelingen van de maatschappij vorming dus in de ”natuurlijke maatschappij”is te zien dat er geen seksisme was. Natuurlijke maatschappij is vormgegeven door fundamentele godheid cultuur. Met de talenten en vindingen van moeder godheid heeft het een maatschappelijke identiteit verkregen. De ontwikkelingen in de maatschappij die geschept zijn door de vrouw zijn:het begrip voor een democratische maatschappij, gelijkheid, vrijheid, verdeeldheid, vrijwillige deelname. Het individu kenmerkt zich met de identiteit van de natuurlijke maatschappij door deelname aan productie en maatschappij. De maatschappij die is afgeleid van een werkverdeling laat zien dat door eigen kracht, kwaliteiten en de kleuren van de leeftijden een nominalistische wijze naar voren komt. Mensen zagen zichzelf als emotioneel denkende mensen die niet zonder een gemeenschap konden en zich niet boven de natuur zagen, maar juist een onderdeel van de natuur. Alles wat een vrucht gaf, een voedingsmiddel gaf werd gezien als een heilige levende.

De maatschappelijke ontwikkelingen die omringd zijn rond de fundamentele vrouw zijn scheppingen van de vrouw. De eerste waardes die de vrouw als  leerkracht heeft geschept moeten met een komunale begrip  in de basiswet beter georganiseerd worden, zoals kunst, het vormgeven aan meubilair, stanbeelden, verschillende beroepen, eerste artsen, astromie, landbouw, veeteelt, het ontstaan van de eerste taal en de uitspraak van de taal, omgang met natuur, het abstraherende denkvermogen, het ontwikkelen van eigen taal en wat het belangrijkste is het leren van de taal van aarde, water en natuur en lichammstaal zijn voorbeelden waaruit blijkt dat deze komunale waardes  door de optimale evenwicht  tussen vrouwen en mannen een rol hebben gespeeld in het ontstaan.

Tegelijk met het opkomen van de hierarchische klasse maatschappij, oorlog en macht zijn de relaties tussen de sekses optimale evenwicht geschonden en is er tegenover vrouwen een gemeenschap met eèn kleurige en eèn stemmige mannen psychie ontwikkeld en ontstaan.

Dat deze ideologische gedachte te maken heeft met eeuwenoude tradities is duidelijk bewezen. Zoals beschreven in de Sumer mythologie in de Inanna- Enki strijd is de voortbrenging van de vrouw en de maatschappelijke kominale waarde is gevorderd door de 105 me. Dat Enki de voortbrenging van de vrouw op een onterechte wijze steelt en dat Inanna de strijd zet om deze voortbrenging opnieuw te winnen zijn in de mythologie uitspraken terug te vinden. Leider APO beargumenteerd deze situatie met de volgende uitspraak als volgt; In de jaren”MO. 4000-2000” waar de fundamentele vrouw cultuur bij de Sumerische groep een invloedrijke plaats had en de godheid tempels erg gewoon en geslachtsgemeenschap erg heilig en niet beschaamd was. In de Saga van Babel (Ennuma Elis) ontwikkelt de toestand zich omgekeerd. Doordat Marduk een enorme macht had gewonnen opende hij een strijd tegen de overwonnen Tiamat. In deze periode is de beschaamdheid en het zwart maken van de vrouw begonnen. Om de vrouw te laten zien als een schadelijke en vreselijke schepping dwingt de mythologie ook. In M.O. 2000 werd deze cultuur meer een gewoonte en ontwikkelde de maatschappelijke status zich in het nadeel van de vrouw. De man werd gezien als de grootste, moedigste en de vrouw als de kleinste en minderwaardigste schepping.

Bij de eengodige godsdiensten wordt de strijd tussen Lilit en Adam als volgt beschreven. Lilit wilde zich niet overgeven aan Adam en bleef strijden voor haar eigen vrijheid, hierdoor werd ze buiten het systeem die de man wilde scheppen gelaten en gelijk daarna is de vrouwelijke sekse verdwenen met de komst van Eva brengt ons tot bepaalde uitkomsten. Dat eva is ontstaan uit de balein van Adam, schetst het beeld  van een vrouw die als het ware het  verdwijnen van de sekse identiteit, het verbreken van de band met de eigen fundamentele godheid cultuur en geschiedenis en sekse en zich overgeven aan de mannen psyche. De twijfels die Eva had over de nieuwe ontwikkelingen van de systeem en de zoektocht naar de waarheid leidt haar tot het eten van de vrucht,dit  wordt in de uitspraken van de mythologie als volgt beschreven met het eten van de verboden vrucht heeft ze te maken gehad met  een strenge reactie en is haar gedrag als zonde gedefinierd. Zij werd volledig gezien als de schuldige voor de actie die zij samen met Adam had ondernomen en wordt zij hiervoor terechtgesteld en gestraft. Als de vertegenwoordiger van god op aarde Adam is, dan heeft hij eerst zijn macht over Eva bewezen en heeft zo een basis gelegt voor eigen gemeenschap. Zodanig  is de basis van de  maatschappelijke seksisme vanaf de tijd van Eva en Adam tot de dag van vandaag gekomen en heeft zich steeds meer uitgebreid.

Er is geen grens voor gemeenschappelijke seksisme. Het maakt niet uit van welk land, ras of klasse je komt, want seksisme is wereldwijd nog steeds het meest actuele historische conflict die je tegenkomt. Het is enigzins de basis van alle conflicten. Zolang er geen oplossing voor seksisme komt zal er ook geen oplossing voor andere conflicten komen, want de optimale evenwicht is door deze basis verstoord en is gekomen tot op de dag van vandaag. Seksisme beinvloedt ons leven overal en zal het ook altijd beinvloeden. Voordat wij onze ogen op de wereld kunnen openen en nog in de buik van onze moeder zitten worden er al volop discussies gevoerd over ons sekse. De familie neemt een positie aan de de hand van het jongen of meisje zijn van ons aan. Als het een jongen is zullen ze niet veel problemen ondervinden, het  wordt openlijk en met alle vreugde ontvangen op de wereld. Eerst worden er naakte foto’s gemaakt, moeder die trots en eervol met haar pasgeboren jongen de huiskamer rondloopt en vader die helemaal dronken is van trots en met alle vreugde de felicitaties ontvangt. Als het een meisje is wordt je minder open ontvangen en wordt gelijk opgerold in doekjes zodat het geslachtsdeel niet te zien is en ontvangen de ouders de felicitaties met minder vreugde. De moeder voelt zich dan schuldig en neemt een beschaamde houding aan. Alles krijgt een andere kleur en vorm dit geldt voor kleding tot speelgoed alles wordt anders. Als je een meisje ben wordt je opgetut qua kleding en haar en krijg je als speelgoed een pop, zodat we al vroeg kennismaken met het huisvrouw gevoel en als je als jongen wordt geboren is het weer totaal anders. Je krijgt als speelgoed auto’s, pistolen. Daarbij krijgen we allemaal spreekwoorden en zinnen te horen als”Mijn sterke jongen, Later wordt mijn jongen een grote man, alsof je als taak heb  de wereld te gaan redden.

In je puber jaren krijg je als meisje een aantal regels te horen die je vrijheid belemmeren namens de eer van de familie en gemeenschap. Ook al kom je als meisje in opstand en voer je hevige discussies toch leg je, je erbij neer en houd je aan de regels en hierdoor ontstaat er bij je als meisje een gevoel van angst, twijfels en emoties tegenover je familie en de maatschappij waarin jezelf bevindt. Maar als je als jongen wordt geboren mag je als kind zijnde zelf op ontdekkingen uitgaan en mag je genieten van je vrijheid en wordt je er ook nog in gesteund door ouders, want je moet laten zien dat je een man bent en dit aan iedereen laten horen door ze op je besnijdenisfeest uit te nodigen. Bij de besnijdenis wordt je voor de tweede keer door je familie en gemeenschap in vreugde ontvangen precies zoals je ontvangen werd bij de geboorte. Als aparte sekse merk en leer je het verschil eerst binnen het gezin en gaan ons leven verder voortbouwen en vormgeven volgens deze leer en verschil. De status en identiteit van het kind  binnen het gezin bepaald het geslacht. De rollen en posities zijn al binnen de gemeenschap vormgegeven en ieder heeft zich hier aan gepast en blijft zich er aan houden.

Om deze rollen als niet te beschouwen of om het te veranderen wordt als schande bestempeld en wordt ook gelijk afgekeurd. Hierdoor krijgt het onderwijs ook een bepaalde vorm en worden de rollen binnen het gezin ook in het onderwijs gestimuleerd. De schoolboeken worden vanaf de kleuterklas al vormgegeven volgens de verschillen van de sekse. De rollen van vader en moeder worden op herhaaldelijke vormen in ons hoofd gestampt. Zowel ons gedrag als houding worden bepaald en beoordeeld volgens de kenmerken van het geslacht en wij horen te weten hoe je, je moet gedragen. Om het beeld van en gehoorzaam, goede kind te schetsen hoor je te weten dat je moet gedragen volgens je geslacht zelfs de beroepskeuze wordt gekenmerkt door je geslacht BV, juffrouw, secretaresse, verpleegkundige worden gezien als beroepen voor meisjes, terwijl voor jongens de volgende beroepen benoemd worden;”wetenschapper, economist, of politicoloog.

Geschreven door: Rotinda Engin

Vertaald door: Zeynep Yüce

Van vrouwenorganisaties van vandaag de dag over de hele wereld is het be•langrijk dat ze achter de dag van 8 maart Wereld•vrouwendag staan. Ook moeten zij de vrouwenkwesties, die tragische dimensies vertonen, onder ogen zien en zonder scheiding van geloof, taal, afkomst en klassen hier strijd aan leveren. Elke vrouw die de vrouwenkwestie goed begrijpt en er iets meedoet weet dat de oorzaak te maken heeft met het mannensysteem en de gedachtengoed ervan. Ze gelooft dat een oplossing zal komen pas wanneer strijd wordt geleverd tegen dit systeem. Na een nieuwe periode is tegelijkertijd de positie van de vrouw verslechterd en het mannensysteem is sterker geworden. Tot de tijd dat de slavenvolk zich ontwikkelde tot een kapitalistische volk hebben volken in de voorbijgane eeuwen verschillende ontwikkelingen la-ten zien ten opzichte van de ontwikkeling van de mensheid. Het luisteren naar God en naar de filosofen van die tijd hebben niet kunnen bijdragen aan de bevrijding van de vrouw.

Geen bijdrage mag leveren aan de maatschappij, geen kiesrecht heeft en het recht om verkozen te worden, alleen kinderen op de wereld brengt, zichzelf opdraagt aan haar man, vervloekt wordt, behekst wordt, geen enkele recht heeft, inclusief geen recht op erfenis, is de tragedie van het leven van de vrouw die al honderden jaren bezig is. De vrouwen werd laten geloofd dat zij geen enkele geschiedenis en recht hebben. De strijd van de vrouw voor het eisen van haar rechten zijn in de 18e eeuw op eigen initiatief begonnen. Daarna hebben ze strijd geleverd vanuit de basisregels van het klassensysteem, om beloond te worden voor hun inzet. De vrouwenbewegingen die hun start in Amerika hebben gemaakt en die verspreid zijn over Europese landen hebben tot succes•volle resultaten geleid. De strijd die ze geleverd hebben aan het krijgen van kiesrecht en het recht om verkozen te worden hebben samen met het feminisme bijgedragen aan de snelle vordering van internationale vrouwenbewegingen. Het feminisme heeft bij•gedragen aan de vrouwenrechten. Deze beweging heeft politieke kennis en identiteit gewonnen. De klassendimensies van de vrouwenkwesties zijn samen met het ontstaan van het socialisme aan het einde van de 18e eeuw op de voorgrond getreden. De voorlopers van het wetenschappelijk socialisme Roza Luxemburg en Clara Zetkin hebben voor de Europese vrouwenbewegingen een grote rol betekend.

Alleen zijn we vandaag de dag bezig om een oplossing te vinden voor de moeilijke problemen die de vrouwen met zich meedragen. Ook al worden er wereldwijd conferenties gehouden voor de met hoge snelheid groei•ende vrouwenproblemen, maar wan•neer deze problemen niet in acht worden genomen, zullen zij tegenslagen krijgen. De beroemde Franse schrijfster en filosofe Simone de Beauvoir verklaart in haar boek “De tweede sekse” waarom vrouwenbewegingen zich niet op internationaal niveau kunnen organiseren. Volgens haar heeft het te maken met het hebben van verschillende etniciteiten, afkomsten en geloofsovertuigingen. “Wanneer een zwarte vrouw door haar afkomst gediscrimineerd wordt zal zij met een zwarte man hier tegen strijden, ook al verwaarloosd zij zichzelf hiermee. Een blanke vrouw zou de persoon die haar discrimineert, ook al is die persoon van hetzelfde geslacht, als een slachtoffer zien. Al heeft De Beauvoir voor een klein gelijk, ze geeft niet alles volledig weer. Dit probleem heeft volkomen met de kennisontwikkeling van de vrouw over de sekse te maken. Of men kan zeggen dat het met het niet ontwikkelen ervan te maken heeft. Natuurlijk zullen de mannen van het mannensysteem hulp inroepen van meer bevoegden om te voorkomen dat vrouwen zich internationaal gaan organiseren. En zij zullen de problemen van de vrouw toewijzen aan de etniciteit, geloof en afkomst en mensen deze gedachte doen laten geloven. Hoe kan het dat multinationals voor de ontwikkeling van een globale economie samenwerkingen aangaan en hier•bij etniciteit niet als probleem ervaren maar wel de vrouwenkwestie aan afkomst en etniciteit toerekenen?

Op dezelfde manier heeft de Nederlandse vrouwenbeweging na de WO ll ontwikkeling laten zien door een meer klassenkarakter aan te ne-men. Slechte of zware werkomstandigheden, niets terug kunnen krijgen voor je inzet, niet bestaan van kindercrèches zijn problemen waarmee zij zijn begonnen om ze op te lossen door stakingen en demonstraties te houden. Deze situatie lijkt op de eisen van de arbeidersklasse die van tijd tot tijd werden gesteld en de steun die hiervoor gegeven werd. De overheid heeft sommige sociale rechten wettig gesteld, omdat zij die het communisme als grootste dreiging ziet hiertoe, heeft gedwongen. Voorbeelden van sociale zekerheden zijn, de kinderbijslag, de pensioenregeling, zorgverzekering, werkloosheidsverzekering en werknemersvakbonden. Wannneer we in het jaar 1960 aankomen zijn er op de wereld bewegingen tegen autoriteit begonnen. In Nederland hebben zij hun invloed laten blijken. In de geschiede•nis van Nederland hebben deze ontwikkelingen drie basisbeginselen ten grondslag waaraan gedacht moet worden: de eerste is de Vrouwenbeweging. Het tweede is de geloofsovertuigingbeweging (Vrije Katholieke Beweging). Zij vertegenwoordigen de katholieken in Nederland, omdat zij in de minderheid zijn en zichzelf niet voldo•ende kunnen uiten. Het derde basisbeginsel betreft de Arbeidersbeweging, die verandering wil aanbrengen in het autoritaire systeem. De Vrouwenbeweging maakt een radicale debuut door zichzelf de Dolle Mina’s te noemen. Zij protesteren en voeren acties tegen de aanname van de traditionele vrouw, zij dragen broeken in plaats van rokken, knippen hun haren en verven ze rood en doen het gedrag van jongens na door hen na te fluiten op straat. De Dolle Mina’s zorgen voor vrouwenopvang, zwangerschapsverlog, parttime werkmogelijkheden, onderwijs voor de personen die als kind zijn•de geen onderwijs hebben genoten en dat mannen meehelpen in het huishouden. Na de jaren ’70 wilden de Vrouwenbeweging dat er op de arbeidsmarkt positieve discriminatie op vooral academische vrouwen werd toegepast.

In de jaren ’80 hebben zij weer vo•or bepaalde ontwikkelingen gezorg. Verschillende vrouwenplatformen, vrouwencomités, fondsen en raadsgroepen zijn er tot stand gekomen. Aangekomen in de jaren ’90, zien we dat de meeste vrouwenorganisaties uit elkaar beginnen te gaan. De gedachte we zijn allemaal vrouwen, we moeten samen in beweging komen, is verdwenen. De belangrijkste reden hiervoor is dat de vrouwen andere eisen op de voorgrond gingen zetten, zoals het verschil tussen gelovigen en niet-gelovigen, de bourgeoise vrouw en de lage sociaal-economische positie van de vrouw. De overheid heeft destijds minder subsidie afgestaan aan de vrouwencentra en ook heeft zij om een niet duidelijk gelden•de regel vrouwen ontslagen. De vrouwenorganisaties die afhankelijk waren van de overheid hebben hier natuurlijkerwijs negatief op gereageerd. De re-den van de overheid hiervoor is dat vrouwen gelijke waarden als de mannen begonnen te krijgen. Het meeste ernstige hiervan is dat de vrouwenorganisaties zich hiertegen niet krachtig hebben kunnen verweren, omdat ook vele vrouwen stap voor stap deze gedachte gingen aannemen.

Vandaag de dag zijn de vrouwenorganisaties in Nederland behoorlijk op zwak niveau. Vele feministische vrouwen denken dat ze alle rechten al bezitten en onafhankelijk zijn. En dat de onderdrukte vrouwen zich in het Mid-den-Oosten, Azië en Afrika bevinden. Zij accepteren én zien niet de zeer kleine uitbuiting van vrouwen in Europa en dat de vrouw een “artikel” aan het worden is. Een andere fout is hetgeen dat de vrouwen op verschillende beslissingsgebieden (politiek of economisch gericht) steeds meer op de mannen tracht te lijken. We zien dat de vrouw zich afkeert van de vrouwelijke essentie. De nog meer gecomliceerde vrouwenkwesties van vandaag de dag wachten op spoedige oplossingen. Op de hele wereld worden de vrouwen gedwongen in armoede, slavernij en prostitutie te leven of ze worden vermoord. Elke dag lezen we nieuwsberichten over vrouwen die worden gestenigd.

Aan de andere kant denken werkende vrouwen dat ze onafhankelijk zijn en zien niet dat er een vrouwenstrijd nodig is. De hersenen en gedachten van de vrouw bevinden zich in een verwarde toestand. En denken net als die mannen die tevreden zijn met de situatie van de vrouw. De vrouwen geven zich pas echt over wanneer zij afzien van de ondervraging van het systeem waarin zij zich bevinden. Een vrouw die geen vragen stelt is een vrouwenslaaf. Een vrouw die met alles tevreden is, is een vrouw die haar denkvermogen heeft verloren. Een vrouw die waar op de wereld dan ook een vermoorde vrouw niet als haar “probleem” ziet is een “verscheurde” vrouw. Wanneer een vrouw niet de behoefte heeft om actie te ondernemen als zij een nieuwsbericht leest over een vrouw die in Iran of Afghanistan is gestenigd, is het een vrouw zoals de man wil dat de vrouw is. In deze context zijn de vrouwenkwesties één geheel. Er kan niet gezegd worden dat het de problemen van andere vrouwen zijn. Een vrouw zet een stap in de goede richting van de onafhankelijkheid wanneer zij alle vrouwenkwesties als haar eigen vrouwenkwesties begint te zien.

Ten slotte kan worden medegedeeld dat vrouwen op de hele wereld nog steeds onderdrukt worden. Wan•neer de vrouw als “artikel” op de markt wordt gesleept (als reclamedoel), of in huis wordt opgesloten om ha•ar eer te beschermen is hetzelfde als het plegen van een moord. Wij kunnen onze verbondenheid met 8 maart laten zien door solidair te zijn met alle vrouwen van de wereld. Wij kunnen hiermee slagen door ons te organiseren en te strijden tegen het mannensysteem. Door de krachtverdeling en de vredelievendheid van de vrouw te uiten kunnen we de wereld tot een leefbare staat brengen.

MUAZZEZ KAYA

De vrouw was met haar inspanning en kracht de voorloper bij het verwerkelijken van de eerste samenleving. Wat inhoudt dat de mens bewust werd van zichzelf en de ander. Daarbij werd de ander als een vreemde met een andere kleur, stem, houding, niet zichzelf gezien. Deze mensensoort verbrak al zijn banden met hetgeen wat anders dan hemzelf was. Hierdoor gaf de wederzijdse gebondenheid zijn plaats aan een eenzijdige gebondenheid.

Om een fenomeen te kunnen beschrijven moet je op de hoogte zijn van de basis van het ontstaan van deze fenomeen. Zonder de basis te weten is het moeilijk om het in een concreet systeem te plaatsen, praktische stappen te zetten en het te kunnen organiseren. Hierdoor wordt het veranderen en het strijden met  de ideologie en de zienswijze steeds moeilijker. In het dagelijkse leven waar het nationalisme en discriminatie steeds meer toeneemt is het moeilijk om je er tegen te verzetten en de golven van het sjovinisme te breken. Daarom is het van belang om de uitgangspunten van de ideologie te onderzoeken en te concluderen.

Hoewel er in de 19e eeuw het nationalisme in West-Europa steeds meer een benaming heeft gekregen en het gemeenschappelijk is geworden,  is men wel van mening dat het een ideologie is die zichzelf organiseert. Toch is de basis van het nationalistische ideolgie in de tijd van de klassenmaatschappij gelegd. Daardoor is het goed mogelijk om te achterhalen waarom het vandaag de dag het zich op die manier ontwikkeld heeft. Het terugkijken naar de tijd waar er onderscheid werd gemaakt zal men meer richtlijnen geven. De eerste classificaties, de eerste vervreemdelingen, de eerste burgerijen, waar de collectivistische cultuur een individualistische cultuur werd. Dus eigenlijk waar er de basis werd gelegd voor het afwijzen van het onderscheid en verschil maken tussen mensen.

Het completiseren verraad het anderszijn, het zien als vreemde, het afwijzen en het onderdrukken van het fenomeen als de nieuwe onderscheiding  en zorgt er voor dat de stijgende klassen zich meer gaan herenigen en stuit er op dat de samenleving zich ook verenigd. Als eerst begint het met de vrouw die als mens buitengesloten wordt door het verschil in geslacht en gezien wordt als slaaf. Het discrimineren van anderen en het buitensluiten van anderen had negatieve invloeden op de natuur en verstoorde de evenwicht. Natuurlijk kan je het ook anders verwoorden, zoals; het buitensluiten en onderscheiden van mensen is een verlies voor de mensheid die gestimuleerd is door de machtsmisbruik van bepaalde ideologieën. Deze ideologie vernietigt de betekennissen van onderwerpen die anders dan hemzelf zijn. Vanaf de prehistorie tot de protohistorie is het duidelijk te merken dat discriminatie steeds maar toeneemt en vandaag de dag nog steeds binnen de samenleving leeft.

De vrouw was met haar inspanning en kracht de voorloper bij het verwezenlijken van de eerste samenleving. Dit houdt in dat de mens bewust werd van zichzelf en de ander. Daarbij werd de ander als een vreemde met een andere kleur, stem, houding, niet zichzelf gezien. Deze menssoort verbrak al zijn banden met hetgeen wat anders dan hem zelf was, waardoor de wederzijdse gebondenheid zijn plaats gaf aan een eenzijdige gebondenheid. Deze nieuwe betekenis is daarbij ook het begin van meer rascisme, bloedige oorlogen, genociden, vernietigingen en ontkenningen. De eerste stappen van rasicme, de positie en de plaats van de vrouw is voor andere bevolkingen een voorbeeld en een voorloper. De eerste discriminaties zijn begonnen met de vrouw, want een vrouw is voor vrijheid, gelijkheid, rechtvaardigheid, eenheid en voor een betekenisvolle wereld. De vrouw was tegen het maken van verschillen en het vervreemden van anderen. Door het vernietigen van de positie van de vrouw, wordt het begin getekent voor een nieuwe geschiedenis waar de mensen elkaars vijanden worden. Daardoor zijn de vrouwen van vandaag de dag nog steeds de grootste slachtoffers van genociden, oorlogen en rasicme.

Natuurlijk moeten we het feit dat nationalisme en rascisme veel inspraak heeft op de gevoelens van de mens, hierdoor sneller toeneemt onder de bevolking en daardoor in één keer als een vulkaan uitbarst onder mensen en er een lynch cultuur ontstaat. Omdat de soevereine ideologieën zichzelf herenigen, het verschil steeds meer laten toenemen, gevoelens van het denken losgekoppeld worden, de gevoelens van de gemeenschap, en dan met name de kern van de gevoelens van de vrouw ontkent worden, de gevoelens die niet in de kern van de mensheid zittten via bepaalde ideologieën, concepten bij de mensheid geïmponeerd zijn en de mensgevoelens als hulpmiddel gezien worden. Door het gevoel en denken met elkaar in strijd te laten gaan ontstaan er machtsconcepten. Dit concept is ook verantwoordelijk voor het ontstaan van regeringen en kolonialisme. Hierdoor is de geschiedenis getuige geweest van honderden oorlogen door rascisme, genociden, assimilaties en is nog steeds getuige van talloze oorlogen.

Met name de laatste jaren is er uit onderzoek gebleken dat er duidelijk een stijgende golflijn te zien is op het gebied van rascisme en nationalisme en dat het parallel samengaat met de irritaties die opgewekt zijn in de samenleving. Nationalisme wordt gezien als een ideologie, ook krijgt het een ideologische vorm en begint met de tijd, die de moderne tijd genoemd wordt.  In dit tijdvak worden ook de eerste staatsnaties opgericht. Nationalisme zelf is een beweging van mensen, die een onafhankelijke staat willen oprichten met mensen van dezelfde volk, taal, geschiedenis en dezelfde cultuur. Het grootste kernpunt van deze denkwijze is het verbonden voelen met eigen etnische bevolking en de eigen natie bevolking is veel belangrijker dan de banden met andere groeperingen.

Als we  vanuit het oogpunt van een situatie kijken is het het moderne begrip voor zijn eigen tijd een begrip die tegen traditionele denkwijze is en met zijn drie verhandelingen een nieuwe zicht toonde en aan de andere kant met  als vorm een nieuwe paradoxaal traditiegetrouw te blijven. Hierdoor heeft het begrip een nieuwe vorm en inhoud gekregen. Dit begrip neemt een grote plaats in bij het inwinnen van een nieuwe nationalistische ideologie. De belangrijkste eigenschap van het nationalistische opvatting is het feit dat het een duurzame traditie voert. Hierbij kan gezegd worden dat nationalisme binnen tradities, en aan de andere kant  als we op zoek gaan naar de oudste wortels binnen de geschiedenis en de ontwikkelde situaties symboliseren, zien we dat het zijn eigen toekomstplannen- en ontwerpen bouwt op de geschiedenis van deze tijden. Zoals de  Koerdische leider Abdullah Öcalan het ook verwoordt heeft, een denkwijze die los leeft van je eigen geschiedenis en traditie zal in zijn denkwijze en ontwerp geen wortelkern  bevatten. Zoals er in de geschiedenis van de mensheid traditie van vrijheid is, is er ook tegelijkertijd een onderdrukkingscultuur ontstaan. De rasistische en nationalistische ideolgie is ontstaan vanuit de inhoud van  de onderdrukkingscultuur en is vandaaruit ook verspreid.

Zoals we al eerder gemeld hadden is in de wereld van het heden nationalisme en racisme fors toegenomen. De reden van het stijgen is het opnieuw willen activeren van aanvallen op verschillen, het eigenlijke om deze traditie vast te houden om samen met de paradigmas overheerst te worden en het verduurzamen van de onderdrukkingscultuur. Eigenlijk kunnen we zeggen dat bij het moderniseren er gesteund werd op rasictische uitspraken om uit eigen crisis te komen. Op de naam van moderne beschaving zijn er veel oorlogen gepleegd, vele genociden gepleegd en er zijn nog steeds volken die bedreigt worden met vernietiging.

Aan de andere kant bij de staatsystemen die onze hedendaagse samenleving vertegenwoordigen. Om een systeem boven de staatsunie te bereiken moeten de staatsregeringen overheerst worden. Maar deze overheersing zal veel meer gevaren met zich meebrengen. Bij de zoektocht naar vrijheid is alleen het ontwikkelen van de mensheid niet genoeg, want vrijheid en gelijkheid binnen de  kernwaardes van de samenleving moeten niet achteruitlopen. Met een staatsoverheersende actie wordt er geprobeerd ruimte te ontwerpen voor nieuwe soevereiniteit en machten. Nationalisme, rasicme en regeringen ontwikkelen zich niet alleen vanuit een centrale punt, maar het ontwikkelt zich in elk leefomgeving en verspreidt zich overal op elk moment.

Geschreven door: Berfin ZİNE

Vertaald door: Zeynep Yüce

Men zegt dat god eerst de Adam heeft geschapen. Vervolgens Eva uit de rib van Adam. Eva zou een stuk van de rib van Adam zijn. God heeft Eva dusdanig onbelangrijk benaderd dat hij haar niet eens heeft laten ontstaan uit een heel stuk rib, maar slechts uit een gedeelte ervan.

Ze zeggen dat Adam uit Adam is ontstaan. Dat Adam mannelijk was, en een man weer menselijk. Dus wat uit Adam voortkwam was menselijk. Zo nu en dan word er wel eens uitspraken gedaan als: ‘wees een man, wees slim als een man, een man van de organisatie, een mannenwereld’ en ga zo maar door. In de taal die in de hedendaagse maatschappij wordt gehandhaafd, zijn er vele uitspraken waarin Adam een rol speelt. Dit waren slechts een paar voorbeelden van de vermannelijkte.

En Eva dan? Eva? Arme Eva, een schepsel van een man. Het geen wat uit Adam is geschapen, was het geen eens waard om uit modder te worden ontstaan. Ze is enkel goed genoeg bevonden om een stuk rib te zijn van Adam. Eigenlijk is ze alleen een onderdeel van een man. Waarom ze is geschapen? Wat bedoel je met waarom? Om de eenzaamheid van de man weg te nemen uiteraard! Er moet niet met minachting gekeken worden als een man de eenzaamheid niet wilt voelen. Waarbij geslachtsgemeenschappen niet een zeer grote rol spelen, maar slechts het voelen van een aanwezigheid van een ander belangrijk is.

In de ogen van god is de man zo belangrijk dat een vrouw is geschapen om hem vreugde te geven en hem te bedienen. Ze is uit zijn rib ontstaan om zo altijd trouw en dankbaar aan hem te blijven. Om verbonden te blijven. Tot op de dag van vandaag wordt er zelfs nog gezegd “wat moet een vrouw zonder een man? Hoe kan ze leven?” Sommige vrouwen zeggen dan ook wel eens: “Wat moet ik zonder een man? Hoe moet ik leven?” Als ze al wat ouder is zal ze vaak in depressie belanden, ze denkt niet aantrekkelijk te worden bevonden door het andere geslacht, ze leeft met de angst om geen bezitter te vinden. Ik weet niet hoe ik het moet verklaren, maar zonder een bezit te zijn van een man kan ze niet aan zichzelf denken en zichzelf ontwikkelen. Een leven waarin de vrouw geen eigendom is van de man en waarin hij de controle niet heeft is niet voor te stellen voor de vrouw, want sinds de tijd dat de vrouw het leven heeft leren begrijpen heeft ze dit zo leren zien. Ze heeft het geleerd en er heilig in geloofd.

We weten dat indien je sterk in iets geloofd, dat tevens een weet is. Een solide bewustwording heeft altijd een sterke basis om vanuit te bouwen. Door de overtuiging- en bewustwordingskanalen te voeden worden er wegen geopend om sterk paradigma te doen ontstaan. Paradigma voor vrouwen wordt op deze manier ontstaan. Eerst wordt er een overtuiging ontwikkeld waarin de vrouw een rol speelt als een persoon die minderwaardig is. Daarna wordt er stap voor stap bewust, zowel ethisch als cultureel een web geweven waar de vrouw in beland.

Als men de in alle heilige boeken vertelde verhaal van Adam en Eva niet geloofd zouden hebben. Zou de vrouw dan nog steeds worden vernederd, buitengesloten en zou ze zich vastklampen aan haar rol van slaaf? De mate van geloof aan dit verhaal laat zien hoe er wordt gekeken naar het zijn van een vrouw en de filosofie daaromheen. Maar wat is de filosofie? Dit is het; omdat de vrouw deficiënt is geschapen is ze niet een compleet persoon. Dat is de reden waarom ze niet wordt meegerekend als humaan. De rechten die aan een man worden geboden zijn er niet voor een vrouw om ervan te profiteren. Recht op mensenrechten is enkel voor mannen weggelegd. Omdat de vrouw een stuk van de man is wordt ze als achterlijk gezien. Ze kan haar hersenen niet goed gebruiken. Nadenken, het juiste denken en doen schieten bij haar erbij in. Alles wat ze doet neemt altijd argwaan met zich mee. Alles wat ze zegt wordt beantwoord met bedenkingen. Tot op de dag van vandaag wordt er in vele landen in het Midden-Oosten een getuigenis van een vrouw in een rechtbank als onbetrouwbaar aangemerkt. Evenals de gedachte van de vrouw wordt ook de persoonlijkheid als onbelangrijk gezien. Ze wordt als een object van vermaak benaderd. Als een vrouw wordt omschreven of er wordt over haar iets verteld, dan worden haar gedachtes en persoonlijkheid niet of nihil kenbaar gemaakt. De omschrijving van een vrouw vindt enkel plaats op grond van haar uiterlijke verschijning. Op grond van de smaak van de man wordt er een diversiteit gepresenteerd. Vaak wordt ze vergeleken met fruit, zoetigheden, drinken en/of jonge dieren. Het eten, drinken, ruiken, het liefhebben als een kind en slaan van een vrouw wordt als een normale zaak gezien dat gedaan moet worden. Hiernaast wordt het baren van een kind dat ervoor zorgt dat er een nieuwe generatie komt en die de naam van de man draagt. Alsof dat niet genoeg is tevens het kind verzorgd, ten dienste is voor iedere wens van de man en dit allemaal wordt gedaan onder gehoorzaamheid. Als dank van haar bestaan is dit een vierentwintig uur schuld die niet kwijtgescholden kan worden!

Wat ze ook doet het zal waardeloos zijn. Haar verrichtte werk zal geen waarde hebben. Want bij de schepping is een waarde geschapen om niet vergeven te worden. We zijn geschapen om de dingen te doen waarvoor we zijn gemaakt. De reden van onze schepping is om de man te bedienen en om ernaar te luisteren. We moeten daar dankbaar voor zijn. Als de man er niet zou zijn, zou de vrouw nooit bestaan hebben. Dan is nog het stuk dat God enkel de man heeft kunnen scheppen. Zonder vrouw zou men wel hebben kunnen bestaan, maar andersom niet. Dit is de filosofie die er heerst rondom de vrouw. Deze filosofie zal met de tijd diepgaander worden en het zal voortduren in een andere vorm. Echter weten wij heel goed dat dit niet de waarheid is! De man was niet Adam en Eva was evenmin de vrouw. De mythe betreffende Adem en Eva is slechts een verzonnen metafoor om het verlangen naar macht van de mannen te vereeuwigen.

Wetenschappelijke onderzoeken hebben aangetoond, dat 10.000 jaar voordat de mannen heersten, dat vrouwen als een subject van het leven, creatief, reproductief, en didactische vaardigheden bezat en om die manier is er een lage periode geleefd.

In vergelijking met de mannen hebben de vrouwen van nature meer aanleg voor ontwikkeling en zijn ze daar spits in. Als eerst werd de vrouw menselijk, door de man manieren bij te brengen en te onderwijzen om menselijk te worden. Ze heeft een manier gevonden om een groep van mensen in vrijheid, gelijkheid en rechtvaardigheid tesamen te brengen in een woongemeenschap.

De fundamenten die een menselijke persoon dient te bezitten als deelneming, samenwerking, tolerantie en respect hebben als basis gediend voor een ontwikkeld moreel principe.

Eén van de eerste plaatsen waarin er werd geleefd waren de grotten en die werden druk versierd met gestaltes van vrouwen. Archeologen hebben deze vondsten gedaan, met de ontcijfering van oude talen is dit tevens uitgelegd. Gedurende ongeveer 10.000 jaar, was de gecreëerde cultuur en maatschappelijk systeem sterk beïnvloed door de vrouw.

In de hedendaagse biologische wetenschappen is het bewezen dat de man een extensie is van de vrouw. Het lichaam van de vrouw omvat de man, terwijl het lichaam van de man die van een vrouw niet omvat. Dit feit toont aan dat de heilige boeken het contrast beweerden en dat niet de vrouw van de man is afstammend is, maar juist andersom.

Hoe moet deze aan de vrouw toebehorende wetenschappelijke feit gezien worden en is het dan geen tragedie? Je bent de reden dat er voortgeplant kan worden, maar toch wordt je buitengesloten door mannen en gezien als een object! Iedere stap die je zet neemt pijn en moeilijkheden met zich mee. De last van vrouw zijn is zwaar, maar aan de andere kant wordt je gedwongen om voor de vrouwelijkheid die je bezit te schamen. Je wordt gedwongen om in een verwelkte toestand te leven! Het door mij gebruikte woord tragedie doet zich tekort om deze situatie te omschrijven denk ik.

Mannelijke heerschappij!…

Moordende heerschappij!…

Het door vrouwen gecreëerde is door de ontwikkeling van de mannen heerschappij verbasterd. De man heeft eerst alles wat voor een vrouw enig waarde had aangevallen om vervolgens zijn eigen heerschappij op te bouwen. Degene die door de vrouw zijn gebaard, zijn de vruchten van een gedachte die ontwikkeld en gevoelig is. Daarom is de eerste aanval van de man op het gevoel en vervolgens op de gedachten van de vrouw geweest. De man, omarmd daarom de mythen om aan te tonen dat een vrouw onderontwikkeld en/ of gedachteloos is. Hij heeft nog vele soorten van deze verhalen verzonnen. En leugens geproduceerd. Om de gevoelens van de vrouw belachelijk te maken werd ze gemotiveerd en neergezet als gebrekkig, ze werd gedefinieerd, geloof werd ontwikkeld. Liefde werd als motivatie van de vrouw gezien om indruk te maken en te verleiden en zo is de mythe van godin der liefde ontstaan. Zo werd liefde gelijkend gemaakt aan sexualiteit. Het eens zo heilige vrouwenlichaam, is in bezit genomen door de man om hem zo voldoening te geven. De mannen heerschappij heeft om het gevoel, lichaam en de gedachten van de vrouw nog meer te uitbuiten, de prostitutiecultuur doen ontstaan. De geschiedenis laat zien dat de man prostitutie heeft ontwikkeld. Het eerste bordeel werd opgericht door een man. In de hoofdstad van Sumerië genaamd Nippur werd het bordeel rond het jaar 2500 voor Christus onder de naam ‘Musakkatin’ opgericht. Om de mannen heerschappij op te richten werd er prostitutie gecreëerd. Nadien werd er de schijn opgewekt alsof het de vrouw was en werden er ruzies ontstaan om de eer van de vrouw. De ruzies om de eer zijn op zichzelf alleen al oorlogen om de macht in handen te krijgen. Aan wie zal de vrouw toebehoren en dat gaat door tot op de dag van vandaag.

Openlijk is de vrouw geprostitueerd. De opgehemelde eer van de vrouw werd als een label aan haar geplakt, op deze manier werd ze eigendom en vervolgens de privé- prostituee. Er heeft zich een bijzonderheid voorgedaan bij de vrouw, die met deze wanhopige situatie ten lichte kwam. Of ze nu wilde of niet, ze moest altijd voorbereid zijn wanneer er een behoefte van de man bevredigd diende te worden. Huwelijk heeft hierin een grote bijgedragen geleverd aan de slaaf wording van de vrouw. Als een vrouw buitenshuis vijf maal wordt aangevallen, dan wordt de vrouw in huis minimaal twintig keer aangevallen, mishandels en in een situatie beland waarin ze is verkracht. De gedachte verschuilt zich achter een bordeel, was een privéhuis om lief te hebben. Een bordeel is het op een manier openbaar maken van een privéhuis. Op die “speciale plaats” is de leugen genaamd liefde aan het licht gekomen. Om correct te zijn is het de leugen genaamd liefde die de privéhuis heeft doen ontstaan.

De vrouw geloofd deze leugen snel omdat ze denkt dat ze nutteloos en waardeloos is. De man waar ze tegen opkijkt en die ze als een grote macht ziet zegt de woorden als:’ik houd van jou, ik ben gek op je, je bent mooi, je bent belangrijk voor mij’, ect. Dat ziet zij als een grote gift.

Zonder dat ze haar eigen gedachten of gevoelens kan plaatsen, zonder te weten of de aandacht die ze krijgt oprecht en gemeend is, staat ze klaar om zich over te geven aan de man. Wat belangrijk is, is dat een aanzienlijk wezen tegen haar zegt dat hij van haar houdt. Wat zei voelt of denkt is onbelangrijk! Als een man tegen haar zegt dat hij van haar houdt, is het enige wat ze kan doen zich met dankbaarheid en loyaliteit zich aan hem verbinden. Dit is weer een andere zijde van de tragedie. Wellicht is het allerergste dat ze dit met overtuiging doet! Dit noem ik slavernij van binnenuit. Vandaag de dag zijn er miljoenen vrouwen die leven in pijn omdat ze deze leugen geloven!…

Door de man is er geloof gecreëerd voor de toekomst, op dat geloof is er welbewust geconcentreerd, dat heeft ervoor gezorgd dat de mannelijke heerschappij heeft gezegevierd. De man heeft zijn heerschappij op het slaaf worden van de vrouw gebouwd. De vrouw is dusdanig bedrogen door middel van bijvoorbeeld mythen, dat ze haar status als slaaf heeft geaccepteerd. De dingen die ze als vrouw meemaakt is ze als normaal gaan zien en geloven. Het zal wel bij het vrouw zijn horen, denkt ze. Op dezelfde wijze hebben ze de gehele maatschappij dit doen geloven. Bovendien is er leunend op het mannelijke chauvinisme een op geslacht onderscheidende maatschappij gerealiseerd.

Op dit punt is er een uitspraak van leider Apo die erg indrukwekkend is. “ De oudste, en agressiefste fascisme is betreffende de toenadering van de man jegens de vrouw.’’ Fascisme is ontstaan en gevoed door het mannelijke chauvinisme dat onderscheid maakte in geslacht.

De heersende denkwijze van de man en de wijze waarop deze denkwijze de mogelijkheid kreeg, is begonnen met een bloederig en gewetenloos machtspel. De web die om de vrouw is geweven waarin ze in een cultureel en achterlijke systeem wordt geplaatst is slechts een onderdeel. Ze is beland in een periode waarin het geaccepteerd wordt dat vrouwen slaven zijn.

De vrouw is tot slaaf gemaakt en de man daarna niet. Het vermannelijkte systeem, de onder beheersing gebrachte vrouw leidde onder andere tot het punt dat het onder controle krijgen van de man als een wapen fungeerde.

Met deze bestaande waarheid werden families beheerst. Familie, het is een instelling geworden waarin het normaal is dat de man alle touwtjes en handen heeft en dat verder het systeem mee integreert. De vrouw wordt als het ware door het mannelijke systeem ‘getemd’.  De door het mannelijke heerschappij gecreëerde gezinsleven heeft gefungeerd als volledige bron van informatie. Het heersen heeft als uitgangspunt het gezin genomen, want zo kom je tenslotte in alle hoeken van de maatschappij. De heerschappij van de mannen heeft zijn soevereiniteit in het systeem op een legitieme wijze verkregen. Het systematisch misbruiken van dwang en wreedheid heeft ervoor gezorgd dat ze macht kregen en heeft de regering bestuurd. De mannen die daarbuiten vallen, hebben nog altijd de verantwoordelijkheid van het besturen van hun gezin. Gewoonten en het recht is daarop gebaseerd. De leiderschap van de man is hier ontstaan.

De hoofdstad heeft de man al onder zijn bezit, maar hij bereid zich voor op de leiderschap van de gehele maatschappij. Want hij heeft de leiding over zijn gezin al gehad en heeft daarmee zich voorbereid op het grote werk.

Tot op de dag van vandaag is er op de wereld niet één volk die niet heeft geleden, waarvan de fundamentele rechten zijn geschonden en verwelkt. Die is vernederd, verwaarloosd en van zijn vrijheid is beroofd. Waar onrecht tegen is gedaan en die aan geweld is blootgesteld. De oorzaak daarvan is niets anders dan de macht die overheid misbruikt. Aan de andere kant, ondanks alle schade die overheden hebben aangericht in de loop van tijd, is er geen macht die meer rechtvaardig is dan de overheid. Overheid, de bron van schade. Hoe kan het dan dat hij denkt dat hij gelijk heeft en zich nog als legitiem presenteert? Dit moet wel de grootste tegenstrijdigheid zijn!

Alle bloederige en wrede oorlogen in de geschiedenis van de mens zijn begonnen met de reden om een land te verdedigen, stichten of  uit te breiden. Door die oorlogen zijn er miljoenen mensen overleden, verwond en gevlucht. Ze hebben honger geleden, emotionele en materiële schade gehad. Voor wat? In de naam van de overheid! Om de macht uit te breiden die ze al hadden! Het pijnlijkste zal het volgende wel zijn; deze oorlogen zijn rechtvaardig bevonden door het volk en de gemeenschap. Hoe kan dat toch? Zij zijn degene die lijden onder de oorlogen, maar toch zetten ze er een houding neer waarmee ze kenbaar maken achter de oorlog en hun leider te staan. Ook al lijkt dit een tegenstrijdigheid, de volken en gemeenschappen zijn het gewend om slaaf te zijn. Dan bekijk ik het vanuit deze uitgangshoek en begrijp ik het beter.

Het volk en de maatschappij zijn dusdanig overtuigd door de verhalen van de overheid dat ze hen gaan beschermen, verdedigen en verzorgen. Ze kunnen het zich niet voorstellen om zonder het bestaan van de overheid te functioneren. Het volk is in zo’n positie gebracht waarin ze zonder overheid zich nutteloos voelen. Deze denkwijze gaat terug naar het gezin, waar dit is ontwikkeld en ontstaan. Het patriarchale systeem waarin de vrouw wordt verwelkt, waarin haar identiteit en persoonlijkheid wordt ingenomen. De vrouw wordt dusdanig onherstelbaar gemaakt dat ze zich amper kan verdedigen. Desalniettemin hebben we tegenover haar, haar verlosser en redder neergezet, de man. Een nieuwe definitie hebben ze doen ontstaan: de vrouw is zielig, ze heeft behoefte om gevoed en bescherm te worden(?)  Haar tegendeel beschermd, bewaakt, voedt, en maakt hij de vrouw de zijne. De macht is in de handen van de man.(?) De vrouw kan zich geen leven zonder de man voorstellen en aan de andere kant kan het volk zich geen land voorstellen zonder een overheid. Deze gedachtegang gaat zo diep dat wij ons tot slaven laten maken. Naar mate het slaaf worden van ons verergerd zal de mannen heerschappij alleen maar stijgen. Door een systematische stijgend niveau ontstaat een imperiaal.

Geschreven door: Bese Dersim

Saime Atac

Zal het volk in Makhmour die het meest geleid heeft in de oorlog, ooit terug kunnen keren naar hun eigen moederland? Zal de vredesoproep een positief antwoord krijgen? Zal er een einde komen aan de oorlog?

In het asielzoekerscentrum Makhmour, die in de buurt van de stad Musul in Irak staat, wonen ongeveer 11.000 Koerdische mensen die proberen te overleven.

In 1993 en 1994 zijn de 11000 Koerdische mensen die langs de grens van Turkije en Irak woonden massaal naar Noord-Irak geëmigreerd. De Turkse regering onderdrukte, vermoorde, martelde de Koerden en verplichte de bevolking met dreigementen om met hun mee te werken in de strijd tegen de Koerden. De bevolking verzette zich en werd massaal verplicht te emigreren naar Noord- Irak.

De Koerdische bevolking verbleef eerst een tijdje in de plaatsen Behere, Seranis en  Bersive. Door de aanvallen van de legertroepen van de Turkse autoriteiten en de onderdrukkingen van KDP, begonnen ze hun leven voort te zetten in een opvangkamp in Etrus. Na veel streven en strijden krijgt de kamp uiteindelijk van de UNHCR een status van asielzoekerscentrum. Maar door aanslagen en geweld, wat gericht was op de geëmigreerde Koerdische bevolking, moest de bevolking emigreren naar het binnenland van Irak naar Ninova, Nehdare en als laatst naar Makhmour.

De 11000 mensen streven ernaar om met hun eigen identiteit en als ieder ander mens te leven. Doordat ze met hun eigen identiteit wilden leven werden ze verplicht gesteld om te emigreren naar Noord-Irak. Ze verlieten hun eigen dorpen en steden en moesten in hun eigen land als asielzoekers verblijven. Bij elke plaats waar ze naartoe emigreerden probeerden ze voor zichzelf een bestaan op te bouwen, probeerden ze hun levensbehoeftes te bevredigen en veranderden de levenloze woestijn tot een paradijs. Ze waren een goed voorbeeld van de strijd van de mens om te overleven.

Vanaf de eenzijdige oproep van KKK om wapenstilstand op 1 Oktober jl. tot de dag van vandaag, verbind de bevolking zijn toekomst aan het antwoord wat de Turkse staat zal gaan geven. Hun enige wil is dat er een omgeving wordt gecreëerd waar vrede en rust heerst, want dan kan de bevolking weer leven in hun eigen geboorteplaatsen waar ze al jaren naar verlangen. Maar zal de bevolking van Makhmour die het meest heeft geleid onder de oorlog, ooit een keer terug kunnen keren naar hun eigen dorpen en steden waar ze geboren en getogen zijn? Zal de vredesoproep een positief antwoord krijgen? Zal er een eind komen aan het verlangen naar vrede? Zal er een eervolle oplossing komen?

In de smalle straten die allemaal leiden naar de hoofdweg zien we in de ogen van de bejaarde moeders en vaders, maar èèn wil en dat is: “Dat er een eind komt aan de jarenlang durende oorlog.’’

De enige wil is VREDE.

De bevolking die al dertien jaar als asielzoeker in eigen land en op eigen grond leeft wilt maar èèn ding en dat is vrede. De mensen die in Makhmour leven verlangen ernaar voordat ze hun ogen op de wereld sluiten nog een keer hun eigen grondgebied waar ze geboren en getogen zijn kunnen zien, ruiken en het water drinken. Ook al zal het misschien de laatste keer zijn voor hen, ze hopen voor altijd dat ze terug zullen keren naar hun eigen geboorteplaats. Ondanks alle pijn wat ze geleefd en gelijd hebben blijft de bevolking van Makhmour overeind staan. En de enige wil is en blijft vrede! Leven in een omgeving waar vrede en rust heerst, is een van de rechten van de bevolking. De wil dat er een einde komt aan de geleden pijn en onrust is begrijpbaar. In de kamp van Makhmour waar ongeveer 11000 mensen wonen, is vanuit de ogen van de bevolking te lezen hoezeer zij verlangen naar vrede. Het woord vrede rolt vanzelf uit hun mond. Aan de altijd lachende gezichten, ogen, woorden van de bevolking is maar een ding duidelijk te merken. De mensen verlangen en willen dat er vrede komt. De wil van baby’s, kinderen, tieners, ouders en volwassenen. Kortom de wil van jong en oud verenigd zich bij een woord en dat is vrede.

Wat al een sinds korte tijd op het nieuws is, is het agendapunt van Ankara, namelijk het laten sluiten van het asielzoekerscentrum in Makhmour. Zoals het sluiten geen oplossing zal zijn, zal het ook heel erg moeilijk zijn om de mensen die verplicht zijn gesteld om in hun eigen grondgebied als asielzoekers te leven terug te laten keren naar Turkije, omdat de situatie in Turkije nog steeds niet veranderd is. De bevolking in het asielzoekerscentrum Makhmour vinden dat er een eind moet komen aan de lang durende oorlog en om de kwestie op te lossen moet er positief gereageerd worden op de wapenstilstand. Ze willen niet meer als asielzoekers op hun eigen grondgebieden leven. In plaats van het sluiten van de kamp moet er een politieke, democratische oplossing komen voor de Koerdische kwestie.

We moeten gehoorzaam zijn aan de stemmen van de bevolking van Makhmour. Als we ook maar een klein beetje een geweten hebben over het menselijk bewustzijn. Als we nog een klein beetje menselijke gevoelens hebben moeten we luisteren naar de stem van de mensen die naar vrede streven.

Sozdar DERSİM

Vertaald door: Zeynep Yüce