Als Vrije Vrouwen Beweging streven we naar veranderingen in de samenleving. Om het heersend systeem te vernietigen en het vrijheid systeem te ontwikkelen, beginnen we aan de tweede periode van onze campagne, met de motto “We zijn niemands eer, onze eer is onze vrijheid”. Ondanks tekortkomingen tijdens de eerste campagne, hebben we een zekere bevordering geboekt. In die zin is het nodig om dieper in de realiteit van de sociale seksisme te duiken om de ware aard boven water te krijgen. Het is nodig om de samenleving de noodzaak van de veranderingen in te laten zien en om de vrije ideologie door te voeren. Op basis van de gevoerde campagne en studies zal de bewustzijn van de samenleving en behoefte, de veranderingen samen worden door gevoerd. Met dit motto zijn we als Vrije Vrouwen Beweging de campagne van 2010 begonnen. Het motto van de campagne is “Laten we de Vrijheid Strijd Prijzen en Verkrachting Cultuur Vernietigen”.

Natuurlijk zeggen we niet dat met  een campagne alles zal veranderen dat is ook niet realistisch. Maar een  jaar lang campagne voeren zal zorgen voor de maatschappelijke gevoeligheid en veranderingen stap vooruit zijn.

Tegenover de mens en natuur, de verkrachting cultuur zoals onze Leider ook ten woorden brengt, wordt gezien als ware aard van universum bestaan en wordt misleidt als vrijheid. Deze vijfduizend jaar van overheersing en onderdrukking van de vrouw  beschouw ik als verkrachting cultuur. Natuurlijk zal de scheiding van de vrouw van deze cultuur haar vrijheid brengen. De vrijheid van de vrouw betekent  fundament van een democratische en een vrije samenleving. Vrouwen natie, is de eerste segment van de samenleving die onderdrukt wordt zo beschouw ik het. Natuurlijk is de vrijheid van de  vrouw en gelijkheid, de vrijheid en gelijke samenleving . Als we zeggen gelijke samenleving, moeten we ook voor zorgen. Gelet op de historische cultuur van verkrachting, zal de vrijheid de vernietiging brengen. Op basis hiervan zijn we met spoed deze campagne begonnen om in te zien wat de verkrachting cultuur heeft aangericht aan de samenleving. Om te analyseren wat verkrachting en verkrachting cultuur aan heeft gericht op de vrouw zowel geestelijk als lichamelijk, dat is essentieel voor onze agenda. In het bijzonder moet worden opgemerkt; verkrachting cultuur, geldt niet als een fenomeen alleen voor de vrouw. In het samenleving, door alle groeperingen kom je  verkrachting tegen. En daarom is van belang om te vragen: wat is verkrachting cultuur?

Verkrachting Cultuur

Verkrachting cultuur seksistische ideologie gebaseerd op  gedwongenheid, de hebzucht, militarisme, heeft inhoud als culturele onderdeel. Dus seksistische ideologie betekent hiërarchische, heersende en wordt gezien als natie mentaliteit.

Los van de eigenschappen van vrouw en man, worden waarden en normen bijgevoegd. Dat wil zeggen de heersende wil zo zijn eigen creatie creëren binnen zijn systeem. Dat wil zeggen dat het door de mens gecreëerd karakter een sociale werkelijkheid is geworden, in de vorm van een heersende ideologie. Daarom kun je de regerende en seksistische ideologie niet apart behandelen, ze horen samen. Dus de seksistische-ideologie van verkrachting cultuur van de vrouw cultuur, dus het karakter van de samenleving arbeid hebben toegeëigend met heersende vanaf het begin, een militaristische culturele en systematische doelstelling als de ontwikkeling van continuïteit heeft met zich meegebracht.

In de strijd tegen verkrachting cultuur is belangrijk om te bepalen in welke formaat en niveau zich afspeelt. Het wordt heden alleen als gedwongen seks met vrouw gezien wat niet alleen dat betekent. Dat wil zeggen, stammen, tribal, volk, natie, de maatschappij, materiaal-spirituele waarden, gedwongen confiscatie van land, bezit, plundering deze worden ook gezien als verkrachting cultuur. Dit cultuur is de eerste onderdrukte klasse cultuur, als eerste natie van vrouw wordt gezien als kolonisatie, eigendom. Met vrouw wordt niet alleen fysieke vorm, vrouw in de zin van culturele leven, sociale relaties, bestaande uit het formaat en de economische productie. Dus met de vrouw en in de naam van vrouw wordt een revolutie tegen de samenleving. Deze tegen revolutie heeft zijn toekijk op de geschiedenis verandert. Om deze reden is vijfduizend jaar van de culturele dominantie systeem genaamd verkrachting. En een revolutie tegen de cultuur echtscheiding is mogelijk. Eerste klasse, eerste slaaf natie die we zien als vrouw, sociale cultuur met trucs en sluwe, geleidelijk militaire, politieke, ideologische kracht met het gezag om de manier waarop verkrachting cultuur te confisqueren. En dit normaliseer ,instandhouding tot vandaag is bewezen. Vrouwen in de samenleving. Hun aanwezigheid en gedachte is onattent geworden.

De kapitalistische beschaving heeft om meer van de vrouw te profiteren, hun handenarbeid tot handel gebracht om op markten te verkopen. Kapitalisme heeft vrouwen bedrogen door ze als goederen op de markt te presenteren, en hen te beloven dat ze hierdoor vrijheid zouden krijgen. Echter, ondanks alle trucs en bedrogen hebben ze vrouwenvoorgelogen over hun vrijheid. Verschillende organisaties worstelden hiermee. Er zijn hier veel voorbeelden van uit de geschiedenis. Maar tot nu toe, ondanks alle geleden strijd die ze aangegaan zijn, hebben ze nog steeds geen systeem voor een sociale samenleving (boven water gebracht.)

De verkrachting cultuur, die zijn primaire bron van de heersende ideologie krijgt. De overheid is, terwijl dit niet zo hoort te zijn, het middel om de rechten en vrijheid van de samenleving, volkeren en vrouwen af te nemen. Gebaseerd op hun eigen methode, maken ze gebruik van geweld door middel van hun leger. Om iedere land te bezetten passen ze ieder moeilijkheid toe en bij het overnemen van de volkeren plegen ze moorden en nemen ze hun geleverde arbeid in beslag. Als het op vrouwen, of zelfs mannen aankomt, verkrachten ze hun om hierdoor het ideologie van hun land daar toe te passen in de samenleving. De machten van de bezetters passen alle soorten gewelddadige handelingen aan, terwijl de tegenstanders geen serieus reactie geven hierop, en zo wordt verkrachting cultuur een feit. Inderdaad, toen de V.S. Irak binnenviel, oefende de V.S. roekeloos hun macht uit: het verzet werd bloot gemarteld, de vrouwen werden verkracht, duizenden vrouwen werden meegenomen en tot prostitutie gedwongen, terwijl de bezetters deden alsof ze hier recht toe hadden. Door middel hiervan, wilden ze ervoor zorgen dat de samenleving machteloos werd, de persoonlijkheden in stukken werden gebroken en ze opgaven. Als het op het feit van Koerdistan aankomt, pleegden de bezetters assimilatie, de marteling liep op tot verkrachting, de identiteit van het volk werd (vernietigd?) en er waren seksuele aanvallen om dit cultuur toe te passen. Duizenden dorpen werden verwoest, verbrand en gedwongen om te vluchten dat is verkrachting.
Regering middelen zoals rechten werden in gezet om de recht van de mens te verkrachten.

Verkrachting cultuur, de primaire bron van de meeste heersende ideologie verklaring, bepaalt de werking van de systeem. Werking van de staat is in werkelijkheid om de rechten van de vrouw van een volk en hun vrijheid te ontnemen.
Ieder bezette land hebben ze elke toepassing, in het doden en vangen van volkeren , vrouwen en zelfs mannen verkrachting
Midden-Oosten werking etatistische, moet de staat hebben met de vrouw en de gemeenschap zelf, door middel van het tabblad met meer ruwe sets, terwijl de westerse samenlevingen van de menselijke identiteit, persoonlijkheid, lichaam, geest, manieren, wordt op een liberale manier geleefd. Het zal de status van de vrouw en de mensenrechten identiteit, de staat bepaald met de individuele vrijheid van meningsuiting, sekse onderhandelingen worden door persoonlijke vrijheid ten woorden gebracht.
Verkrachting cultuur wordt door de staat zelf gepromoot. Prostitutie is als een beleid vertegenwoordigd, heeft formaliteit gewonnen. Prostitutie die onder de staat functioneert betaald belastingen, maar de illegale prostitutie wordt door de politie in het kraag gezet. In de juridische systeem wordt bepaald door vele wetten bewering van overheersing over vrouwen. Dit punt, met name in gemeenschappen wordt de vrouwen identiteit bevordert.

Slavernij in de samenleving, in die zin van de blootstelling aan een cultuur van verkrachting heersende ideologie, politieke en sociale resultaten worden gewaarborgd. Politieke resultaten van de samenleving wordt door de regering gewaarborgd. Een ander aspect van de sociale resultaten.
Assimilatie, geplunderd en blootgesteld aan de identiteit van een gemeenschap die de maatschappij gemakkelijker te onteren, om zelf accepteren om concessies te doen. Familie op basis van een vrouw in Statistisch tewerkstelling bevorderen en om op de rug van vrouw alle rechten aan de man te erkennen om zo de vrouw tot bezit te nemen.In deze vergelijking wordt er duidelijk gemaakt dat de essentiële kracht verloren is door een ongezonde sociale werkelijkheid van mannen en vrouwen die geen kracht van weerstand tonen en de doordringing accepteren. Dit alles gebeurt voor onze ogen en komt op het volgende neer: sociale ontwrichting, geen doel meer hebben van het leven, verlies van waarde van de mens, een ontkoppeling en een verre van vrij en gelijk leven. Door al deze feiten op een rij gezet te hebben, is het makkelijk te begrijpen hoe belangrijk en veelzeggend de campagne die we gestart zijn, is. Alleen als we voor onszelf een gemeenschappelijke ordening kunnen krijgen, kunnen we een wijdverspreide strijd winnen. Waarom zou een andere wereld niet mogelijk kunnen zijn!…

Rojbin Sima

Dengbej (dichters, volkszangers)  volgens de informatie die beschikbaar is, Dengbej in Koerdistan is een soort van profeetschap.

Want die doet Koerden denken aan hun verleden, is de enige brug naar de toekomst. Koerdische muziek is de bron van het leven voor Koerden.

Wanneer men van ziel spreekt, er wordt alleen aan menselijke geest gedacht terwijl alles op aarde waarop we leven een ziel, een geest heeft. Een geluid, er is een gevoel.
Probeer eens naar ergens te gaan waar geen auto’s, fabrieken of technische geluiden zijn, een geluidvrijeplaats.  Sluit je ogen en probeer te voelen. Natuur mompelt iets voor je. Kun je hem horen?

Uw geest wordt rustig en ook al is het in kleine maten, uw voelt de vrede, is het niet ? Waar kunt u deze in plaatsen, deze stem in de natuur dat u zo vrolijk en rustig maakt, wat is deze mompeling, waar komt het vandaan? Uiteraard muziek. Natuur zingt en mompelt liedjes. Elke levende wezen geniet van deze stemmen, kan er gevolgen uit trekken. Sommigen hebben er schrik van en trekken zich terug. Sommigen achtervolgen de terugtrekkenden bij deze geluiden. Men hoort kwetteren en vogels. Bijna elke levende zingt de geheimzinnige lied van de natuur met zijn eigen stem.

De mens die de mysterieuze, geheimzinnige geluid van de natuur heeft beluisterd, heeft achteraf deze mee genomen overal waar die kon mee nemen. Men heeft langzaam aan zijn verlangen aan verleden en aan toekomst in deze instrumenten en geluiden doen trillen. Men heeft deze instrumenten en nog anderen aan mekaar toegevoegd of bijeen gebracht en koren ervan gemaakt. De mens heeft niet alleen geschiedenis of zijn hopen voor in de toekomst maar ook de momenten waarin hij leefde overgedragen in muziek. Zo heeft ieder volk zijn eigen tunes doen ontstaan. Naarmate de tijd, zijn de melodieen zowel voor ieder mens als voor iedere volk, de onmisbare bron van leven geworden.

De dag van vandaag worden veel volkeren zowel aan hun geografie als hun muziek herkend. Bijvoorbeeld er zijn veel Arabische landen in het Midden-Oosten. Maar men hoort dezelfde melodien uit de instrumenten. Mensen die ernaar luisteren weten meteen dat het een arabische melodie of muziek is. Dit wil zeggen een melodie, een geluid van de viool is voldoende om te weten tot wie het behoort.

Zoals alle volken, ook bij Koerden is muziek  een van de onmisbare bronnen van het leven. Maar bij Koerden is muziek toch nog een andere verschijnsel ook. Het is een van de bronnen van het leven maar bevat de ongeschreven geschiedenis van de Koerden. Muziek is een van de basis items voor Koerden. Geen muziek geen leven is het voor Koerdische volk.

Muziek is als de wortels van Koerden. Volgens Kak Shar’ma is “muziek de enige die Koerden in het leven houdt”.

De basis van koerdishche muziek bestaat uit verbale muziek, en de  basis van koerdische muziek die tegenwoordig wordt gemaakt is gebasseerd op de muziek die door Dengbej (volkszangers, dichters) werd gemaakt. Zover het kan geïdificienteerd worden is de oudste muziek instrument van koerden de riet of de fluit. Maar het kan diversiteit vertonen per regio en geografie. De Armeense en Asyrische-syrische-koerdische volk volkeren zijn in interactie wat betreft de gebruik van muziekinstrumenten.  Voor zover kan vasgesteld worden kunnen we zeggen dat “Bulur” de riet de oudste muziek instrument is van Koerden. Het is een feit dat van verleden tot nu verschillende instrumenten zijn gebruikt. In tegenstelling tot deze, Koerdische muziek draagt zijn eigen eigenschappen. Dengbej en de kunst ervan is de basiselement die de koerdische cultuur in live houdt. Dengbej en zijn kunst is een soort van epische vertelling. Koerdistan, namelijk Mesopotamïe is de geboorte van mensheid, is de wieg van mensheid. Heeft een belangrijk cultureel erfgoed. Deze streek heeft vele oorlogen meegemaakt en talloze helden waren geboren in Mesopotamïe. Koerden die geen geschreven geschiedenis hebben, hebben deze talloze oorlogen legende gemaakt en in de kunst van Dengbej gegoten. Daarom heeft muziek een zeer belangrijke plaats bij Koerden.

Voor zover we weten is Dengbej en zijn kunst 2 a 3 duizend jaar oud. Er is een dominante muziekstem aanwezig. Deze dominante muziek is  er ook in volksdansen opgenomen. Deng = stem, bej = zeggen of zingen, dwz zing eens in het luid, met een dominante stem. En of vertel met een luide stem. De Dengbej kan ook zonder muziek een melodie geven aan de epische vertelling. Deze epische vertellingen kunnen niet als dansmuziek worden gebruikt. Het heeft een gewicht, er is verdriet in deze vertellingen het gaat over lievde, over pijn. Dezen vertellen zowel over oorlogen en gevechten tussen als heldendommen.

Kortom, koerdische muziek bevat annalen, lyrische poezie en epische literatuur en is gedocumenteerd zodat het gemakkelijk kan worden onthouden en kan worden nagelaten aan de volgende generaties. Koerdische muziek is volksmuziek, men weet van veel liederen waar en wanneer ze zijn gemaakt.

De origine van “stran’s” (liederen die gekneed zijn) die enkel als vocale worden uitgevoerd, de componist ervan is meestal een vrouw. Een vrouw die zelden haar vreugde maar meestal  triest van haar gevoelens wilt uitdrukken. Dengbej (volkszanger-dichter, minstreel) zou niet zomaar willekeurig overal zingen. Ze kwamen hun liederen voor de stamhoofd of voor “Divan” ( de raad) zingen. De raden spelen een belangrijke rol in het Koerdische muziek. Deze raden duurden niet een aantal uren maar begonnen vroeg in de avond en eindigten sanderdaags in de morgend. Tijdens deze raden (Divan) kwamen alle minstrelen bijeen en zongen tot dat ze uigeput waren. De dag van vandaag wordt nog altijd over de strijd van de “Dengbej” gesproken en hoe ze in interactie zongen. Bijvoorbeeld de bekende lied “Gule” is een van die liederen waarbij “Dengbej”en de kracht van hun stem konden tonen tegenover mekaar. Volgens deze lied is Gule de dochter van een stamhoofd in Mus ( een stad in Koerdistan) , haar stem wordt in deze lied vergeleken met de stem, geluid van een tijger. Op een avond heeft de stamhoofd in Mus alle Dengbejen naar zijn raad (Divan) uitgenodigd om in strijd te gaan met zijn dochter. Ze hebben een dag en een nacht gezongen maar niemand heeft de stamhoofd zijn dochter, Gule kunnen verslagen. Ze waren allemaal een per een uitgeput terwijl Gule nog goed kon zingen. In deze lied is ook opgenomen hoe Gule was als koerdische meisje en hoe ze gekleed was, alle details over Gule zijn beschreven.

Men moet het onderstrepen dat bij Koerden Dengbej-kunst situatie niet uniek is aan mannen. Ook al was het niet overal, vrouwen werden scheef bekeken wanneer ze zongen in het openbaar. Vooral Islam heeft hier zijn invloed over. Godsdienst die vrouw heeft opgesloten thuis, heeft ook veel verboden meegebracht. Maar deze is niet overal en altijd zo geweest. Men gunde vrouwen niet om Dengbej (volkszangers) te worden. Het was ook zo dat koerden de vrouw veel ontzegden ook al was dat niet voorgeschreven door godsdienst. “Sexani is een volksdans die in “Colemerg” (een stad in Koerdistan) wordt gedanst, zo is deze dans een van die dansen die niet binnen de kader van islamitische regels past. Ook al was de vrouw door de godsdienst onderdrukt, er zijn vrouwen die van zich hebben laten horen en spreken. Gule en Xezal waren vrouwen die in de raden zongen. MeryemXan en Nesrin Sirvan zijn vrouwen die uit regio Botan kwamen en bekend werden door hun stem. MeryemXan is de eerste vrouw die een koerdische plaat heeft gemaakt. Maar zowel MeryemXan als Nesrin Sirvan hebben in Botan de regio waar ze vandaan waren kunnen zingen. Door de omstandigheden zijn ze naar radio Bagdat (in Irak) gegaan om te kunnen zingen. MeryemXan bezit de grootste vrouwelijke stem en heeft een indrukwekkende stem.  Ze had de pijn en de onderdrukking in haar stem en ook de verbanningschap in haar stem. Wat betref Nesrin Sirvan, ze had een heel krachtige en indrukwekkende stem, moest ze toen de middelen en steun hebben had ze een wereldwijde operastem kunnen laten horen. Ze droeg het leven van haar regio “Botan” in haar stem en liederen. Waarom? Omdat uit de regio Botan  (regio in Koerdista) naar andere regios zijn verspreid. Nesrin Sirvan is oorspronkelijk van Sahe-Nuh, van Sirnak. Met de oudste benaming van Noah zijn stad komt Nesrin Sirvan.  Ze heeft een zeer grote rol gespeeld in het muziekspelen van koerdische vrouwen maar  ze heeft ook een zware prijs moeten betalen hiervoor.

Wanneer we de dag van vandaag naar Dengbej situatie kijken kunnen we heel veel dingen erover zeggen. Dengbej zijn is volgens de informatie die in Koerdistan is getroffen een soort profeetzijn. Het is de enige brug die Koerden naar hun geschiedenis leidt en daarvan naar de toekomst overdraagt. Voor koerden is muziek de rest en de bron van het leven. Wanneer koerden die geasimilleerd zijn naar deze liederen luisteren die door Dengbej zijn gezongen, worden ze emotioneel en ze wenen desondanks dat ze hun moedertaal niet meer kennen en begrijpen. Ze zeggen hierbij “ik zie mijn verleden hierin, ik vind terug wat ik verloren ben. Enkel mijn tranen kunnen mijn verdriet vertellen” Dengbejkunst is een dorpskunst, het is een 24 karaat goud voor Koerden, het geheim dat koerden niet geasimmilleerd werden ligt grotendeels in de kunst van Dengbej. Daarom kunnen we zeggen dat de Dengbej de rol van een profeet heeft gespeeld voor Koerden. Avdale Zeynike is het hoofd van de minstrelen. Had hij geen school opgericht voor de Dengbej-kunst zouden Sakiro, Reso, Seroye Bro en Iran Xanim niet zijn wat ze waren als Dengbej.  Ze hebben ervoor gezorgd dat de originele koerdische muziek heeft bestaan, ze hebben de koerdishce muziek ontwikkeld en beschermd.

W. Shakespeare zegt: “diegenen die de liederen van een volk maken zijn veel krachtiger dan diegenen die de wetten ervan maken”. Deze gezegde beschrijft precies de koerdische volk en de effecten van muziek op koerdische volk. Wat politiek niet heeft kunnen veranderen is veranderd door muziek. Iedereen houdt van muziek maar niet iedereen houdt van politiek. Diegenen die wereldwijd beroemd zijn geworden zijn ze die muziek hebben gemaakt. Ze hebben hun stem laten horen. Zelfs de nationale bevrijdingsstrijd van koerden heeft in grote maten zich laten horen via muziek en met de warmte van de melodieen de zielen omringd. Muziek is het symbool van samenhorigheid en eenheid. Het is daarom  dat men zegt dat muziek een andere betekenis heeft voor Koerden. Er zijn veel dingen om over de koerdische muziek te zeggen maar zelfs deze woorden zijn genoeg om de diepte van koerdische muziek uit te leggen. “Lied: is vriend, is vuur, is hoop, is liefde. Song is religie, is geloof. Melodie is zorg, is remedie. Wie geen lied heeft, heeft een tuin zonder rozen en is ontrouw en harteloos.

HALIME KURT

Vertaald door: Barîn Qesrî

Xecê Şen, werd in het jaar 1984 te Eruh bij de stad Siirt geboren. Nadat de Koerden de gewapende strijd waren aangegegaan is haar familie vertrokken naar Aydın. Na de middelbare school is ze getopt met studeren. Net als Uğur Kaymaz, Ceylan Önkol is Xecê Şen op een vroege leeftijd erachter gekomen dat ze een doelwit was van de overheid, ze verloor een been. Al 80 jaar worden Koerdische kinderen verminkt en vermoord beweert Şen, ‘het vermoorden van de Koerdische kinderen wordt gezien als het opruimen van de Koerden’.

Şen, nam in het jaar 1997 plaats in de vrouwen commissie van de partij HADEP. In 1999 werkte ze voor de krant Azadiya. In het jaar 2004 werd ze opgepakt en na een jaar vastgezeten te hebben, is ze aan de slag gegaan bij de MKM. In 2006 heeft ze actief gewerkt aan de TZP-Kurdi, wat een Koerdische vereniging is en sinds een jaar is ze de medevoorzitter van de TZP-Kurdi. We hebben met haar gesproken over vrede en educatie in het Koerdisch.

• Wat heeft uw beweging genaamd TZP-Kurdi in het jaar 2009 gedaan? Wat voor campagnes heeft u gehad? Hoe hebt u die campagnes voorbereid? Kunt u een aantal noemen wat betreft de studenten en kunt u dan ook zeggen dat u hen heeft onderwezen?

TZP-Kurdi is op 21 Mart 2006 opgericht. Onze activiteiten van 2006 tot 2008 gingen vooral om mensen bewust te maken van doel. Daarnaast hebben actief gewerkt om assimilatie en otoassimilatie tegen te gaan. Onze werkzaamheden gingen voor 80% over otoassimilatie. Maar waarom otoassimilatie?

Het is algemeen bekend dat de Turkse overheid al 80 jaar de Koerden wilt assimileren en daar ook hun politiek op baseren. Om de Koerdische bevolking te assimileren hebben ze vele campagnes gevoerd. Ze zijn bijvoorbeeld in het jaar 1980 begonnen met de gevangenen in Amed, daar werd tegen de Koerdische gevangenen gezegd “ Kameraad praat Turks, je mag dan veel praten”. Dit begon in de gevangenissen van Amed en het verspreidde zich tot de smalle straatjes in heel Koerdistan, de Koerdische taal werd verboden. De namen van de dorpen, steden en provincies werden van het Koerdisch veranderd in het Tuks. De kinderen met een Koerdisch naam kregen een Turkse of een Arabische naam. Om het feit dat ze Koerdisch spraken werden honderden mensen gemarteld en met soortgelijke redenen werden ze bestraft. Ondanks alle tactieken om de Koerden te assimileren is het de Turkse overheid niet gelukt om hun doel te bereiken. Waarom zijn ze gefaald? Omdat de moeders degene zijn die de taal beschermen en de kinderen opvoeden. Degene die de Koerdische cultuur doen voortleven; het spreken, het koken tot het kleden zijn de vrouwen. Zij hebben de typische Koerdische cultuur in leven gehouden. De vaderlandsliefde, taal en cultuur is door de moeders beschermd. De Turkse overheid schoot hierin tekort en heeft dit goed geanalyseerd. De tactieken van de Turkse overheid zouden nooit slagen als de moeders niet geassimileerd zouden worden. Na deze vaststelling zijn ze met verschillende campagnes gestart om de moeders te assimileren. Bijvoorbeeld in het jaar 1990 zijn ze met de campagne “Kom vrouwen laten we onszelf mooi maken en anderen”. In het jaar 2004 werd de campagne meer gericht op Koerdische kinderen “Kom op meisjes naar school”. We kunnen zeggen dat met deze laatste campagnes wel een bepaald doel hebben behaald.

Vandaag de dag is de kleding, houding en de spraak van de Koerden verandert. De Turkse overheid heeft hun tactieken wat betreft het assimileren verandert. Deze tactieken om de Koerdische bevolking te assimileren heeft de Koerden psychisch geschaad. Vandaag de dag zijn onze gedachten, ziel en dromen Turks. Dit kunnen we zeggen, omdat al onze verenigingen en stichtingen kun activiteiten en het lesgeven in het Turks geven. Daarom spreken we van een otoassimilatie. Otoassimilatie, is in andere woorden jezelf niet meer zijn. Tot kort spraken we van de tactieken van de Turkse overheid om de Koerden te assimileren. Maar vandaag is het overgegaan tot otoassimilatie, Koerden assimileren zichzelf in de Turkse cultuur, de situatie is dus verergerd.

Om de voorgaande redenen heeft TZP-Kurdi een campagne gestart wat de Koerdische taal wenst te bevorderen en te onderwijzen. Van 2006 tot op heden hebben ze geknokt tegen assimilatie van de Koerden. In het jaar 2009 is de campagne “Nu is het genoeg” van start gegaan en de TZP-Kurdi heeft als steun voor de campagne zelf ook een campagne gestart genaamd “Nu is genoeg, we willen onderwijs in onze eigen taal”. Daarna is TZP-Kurdi verder gegaan met een andere campagne genaamd “Laat Koerdisch een officiële taal zijn”. Op belangrijke dagen als de dag van de moedertalen zijn er bijvoorbeeld scholen geboycot met verschillende protesten. “De dan van de Koerdische taal” is op initiatief van de TZP-Kurdi op verschillende manieren gevierd, zo zijn er bijvoorbeeld vergaderingen, seminars en symposiagehouden. Na deze acties zijn de Koerden verbonden met hun moedertaal en zijn ze zich ervan bewust hoe belangrijk hun moedertaal is om de Koerdische cultuur in stand te houden. Van 2006 tot 2009 is er Koerdisch les gegeven aan meer dan duizend mensen. Vierhonderd mensen zijn dusdanig gevorderd dat ze zelf Koerdisch les kunnen onderwijzen. De afgelopen twee jaren worden er conferences gehouden voor docenten die de Koerdisch taal lesgeven.

• Wat is de belangstelling voor onderwijs in vergelijking met de voorgaande jaren en wat is jullie rol daarin geweest? Hoe zijn de koerden en vooral Koerdische kinderen met de Koerdische taal in aanraking gekomen, wat was jullie bijdrage daarin?

Zoals ik al eerder heb vermeld hebben onder andere de campagnes en conferences die de TZP-Kurdi heeft gestart voor de Koerdische taal veel aandacht gekregen van de bevolking. TZP-Kurdi heeft voor alle Koerdische verenigingen en stichtingen en overige bewegingen cursussen gegeven in het Koerdisch. Onze bevolking heeft de Koerdische cursus omarmd. Op vele plaatsen zijn er cursussen aangeboden voor Koerdische kinderen. Koerdische jongeren hebben op universiteiten verschillende activiteiten gestart om de Koerdische taal te behouden. Bij al onze vergaderingen is de Koerdische taal nu het uitgangspunt. TZP-Kurdi heeft de leidende rol genomen wat betreft de campagne voor de Koerdische taal en hebben het gestelde doel behaald. Ondanks het feit dat TZP-Kurdi niet al te lang is opgericht hebben ze tegengas gegeven aan de tactieken van de Turkse overheid om de Koerden te assimileren en hun moedertaal te vergeten. Ook al zijn niet alle Koerden geraakt met de gevoerde campagnes, is het de hun wel gelukt om de Turkse overheid een beetje bang te maken en een gedeelte van hun tactieken te ontwrichten. De bevolking is zich nu in ieder geval ervan bewust dat er otoassimilatie aan de gang was. Dit is voor ons een grote overwinning.

• Kunt u iets vertellen over de laatste ontwikkelingen betreffende de oplossing van in Turkije en de culturele, juridische ontwikkelingen. Kunt u spreken van een verandering?

De Turkse overheid heeft zoals ik al zei hun tactieken wat betreft assimilatie veranderd. Onder het motto van oplossen hebben ze een aantal stappen ondernomen wat betreft de Koerdische taal en cultuur. Bijvoorbeeld TRT 6 en er zijn op scholen afdelingen voor Kürdology geopend. Daarna hebben ze de afdeling Kürdology onderverdeeld in een afdeling genaamd “levende talen”. Hoe zwaar de verdenking van bodrog van de Koerden door de Turkse overheid ook is, is dit eigenlijk het resultaat van de strijd die de Koerden al dertig jaar voeren voor een gelijke behandeling en rechten. De Koerden zijn nu bewuster en kunnen niet meer om de tuin worden geleid. De Koerden zullen nooit hun waarden en wensen voor een rechtvaardig bestaan opgeven. De Turkse overheid heeft deze houding van hun gezien en geanalyseerd. Nu vallen ze bijvoorbeeld hun doorzettingsvermogen aan door politieke partijen te sluiten, waar ze al in angst hun stemmen aan hadden gegeven. Parlementariërs, burgemeesters, en politici zijn opgepakt. Wij als TZP-Kurdi vinden deze houding van de Turkse overheid uitermate verontrustend en delen hierbij mede dat wij nog harder zullen werken en nog meer zullen vechten voor onze rechten.

• Wat was de taak van het plaatselijke bestuur in bijvoorbeeld steden betreffende het bevorderen en verspreiden van educatie van de Koerdische taal? Is alles naar verwachting verlopen?

Er is nauw samen gewerkt met allerlei verenigingen en stichtingen om de Koerdische taal te ontwikkelen en het te doen gelden als een officiële taal in Turkije. Er worden zowel in gemeentes, wasserettes, als in buurthuizen Koerdische les gegeven. Is dit voldoende om de problematiek betreffende de Koerden op te lossen? Nee, ook al zijn de genomen stappen klein, zijn ze nog wel erg belangrijk. Geen één land heeft het probleem van onderwijs opgelost tot nu toe. Er is op dit moment geen enkel land die ons steunt. Wij hebben zelf de Turkse overheid in beweging gebracht om in het Koerdisch les te geven, helemaal allen en daarom zien wij het als een zeer grote prestatie.

Nieuwscentrum

Geweld tegen vrouwen is ouderwets, tegen de vrijheid. Om wat voor redens ook, die gene die geweld toepast is ook een slaaf en verslaafd. Verantwoordelijk voor de geweld tegen de vrouwen is door mannen gedomineerde systeem en ook echtgenoten, broers, vaders en zonen. Geweld tegen vrouwen is de vuile kant van de maatschappij en van het systeem.

Net als bij ons is ook in Latijns- Amerika. In jaren 60 is op een klein eiland genaamd Dominicaanse Republiek in Latijns-Amerika die onder zware druk en vernietiging politiek van de dictatuur Trujillo leidt. Het volk verhoogt hun politieke eisen en strijd tegen deze dictatuur. Die gene die zich een vormen met deze strijd zijn drie zussen genaamd “Mirabel”. Ondanks alle bedreigingen van de staat deinzen  ze geen stap op zij. De noordelijke regio van de Dominicaanse Republiek op 25 november 1960, werden drie vrouwelijke lichamen gevonden aan de voet van een klif. De lichamen behoorden tot de zussen Mirabel (Patria, Minerva en Maria). De dictatuur gaf als verklaring voor hun dood “verkeersongeval”. Echter, binnen de korte tijd werd duidelijk dat de drie zussen door verkrachting zijn omgekomen. Mirabel zussen waren toonaangevende leden van beweging Clandestina die de strijd aanging tegen de dictatuur Trujillo en in deze strijd worden ze symbool en worden ze als “Vlinders” herdacht. Patria was bekend om te zeggen “We kunnen niet toestaan dat onze kinderen opgroeien in deze corrupte en tirannieke regime, hebben we er tegen te vechten, en ik ben bereid alles op te geven, met inbegrip van mijn leven indien nodig”. Minerva was bekend voor het zeggen “…. het is een bron van geluk om te doen wat kan worden gedaan voor ons land dat lijdt zo veel verdraagt, het is triest om te verblijven met je armen gekruist … “. Maria was bekend voor het zeggen “….. misschien wat we hebben de meeste in de buurt is de dood, maar dat idee maakt me niet bang, we zullen blijven vechten voor dat wat rechtvaardig is .. ” In 1981 zijn de Latijns- Amerika vrouwen bijeen gekomen in Colombia en hebben 25 november tot internationale strijd dag tegen geweld tegen vrouwen uitgeroepen. Net als op die dag is er ook vandaag geen vermindering van geweld tegen de vrouw. In tegenstelling de geweld neemt toe naar mate de eisen van de vrouwen om vrijheid toenemen.
Op dit moment worden duizenden vrouwen over de hele wereld door hun echtgenotes, vaders, broers geslagen en ondervinden ze geweld. Misschien wordt er op dit moment een vrouw in de naam van eer vermoord, misschien wordt verkracht, tegen haar zin uitgehuwelijkt, vitriool over hun gezicht gieten of een moeder met haar kind komt om onder een bombardement. Misschien wordt een vrouw gemarteld of in hechtenis spoorloos of ontvoerd. Onder de naam “terrorisme” worden elke dag volkeren gebombardeerd…..elk moment zie je geweld, adem je geweld in. Onafgebroken voelen we de koude adem van geweld  in onze nek, in onze lichaam en in onze ziel. Geweld is elk moment om ons heen en in ons zelf. Alle tijden van de bekende  geschreven geschiedenis, worden vrouwen door staat, maatschappij en gezinnen onderworpen aan geweld en discriminatie. Historisch gezien wordt geweld door alle systemen gebruikt tegen de vrouwen. Veel vrouwen worden door hun  etnische afkomst, klasse, cultuur, seksuele identiteit  elke dag aangevallen. Geweld tegen vrouwen: wordt zowel fysiek, seksueel of psychologisch toegepast. De reden waarom de vrouwen pijn leiden is de samenleving, in de familie toegepaste gedrag en trends, de dreigingen en dwingen om hun vrijheid te beperken met inbegrip van  het geweld op het gebied van allerlei seksistische gedrag. Patriarchaal geweld tegen vrouwen is zowel het fundament van het systeem maar draagt ook een universeel karakter. Volgens het Comité voor de uitbanning van discriminatie van vrouwen, gender-gebaseerd geweld tegen vrouwen,” wordt het geweld toegepast alleen omdat ze een vrouw is of beïnvloed het geweld alleen de vrouwen”. “Niet-gelijke machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen in een historisch display” en “In vergelijking met mannen en zijn de vrouwen gedwongen in een positie-afhankelijke te zijn is  een van de cruciale sociale mechanismen ‘is gedefinieerd. Sociale seksisme, gebaseerd op vrouwen en mannen is ontwikkeld als seksisme rolpatronen. Seksistische systeem is om vrouwen te isoleren en tot slavernij, wat door de mannelijke brein is  aangewezen is om de vrouwelijke seksualiteit onder controle te houden en zo een morele en traditionele levensstijl te creëren en tot levensbeschouwing te maken. Wil absolute naleving van deze regels. Toegepast op alle vormen van geweld tegen vrouwen wordt getolereerd binnen de traditionele cultuur, is bemoedigend en wordt duidelijk ondersteund. Door te beginnen met geweld tegen de vrouwen in een patriarchale systeem dat maakt het starten van een systeem in ernst, maar ook voor gemeenschappen in dezelfde parallel met de ernst van de slavernij van de soevereiniteit als een methode om vast te stellen en de toepassingen worden gebruikt.  Geweld zit in de kern van de Patriarchale systeem. In deze zin, het geweld is de levensader van mannelijke overheersing. Systeem is naar verwachting niet te identificeren als niet-gewelddadige, maar een realiteit die de essentie van geweld openbaart. Dus de cultuur van geweld op basis van sociale seksisme in traditionele rol wordt ontwikkelt, mannen en vrouwen worden gedoogd zich elke dag te vernieuwen en zo doende blijft deze cultuur op been. Dit fenomeen het op been blijven van de vrouw is gebaseerd op de slavernij van de vrouw. Geweld tegen vrouwen, tot de omvang van sociaal geweld te reproduceren, laat zich op een geheime manier of laat zich in het openbaar zijn bestaan aan ons zien.De algemene Statistieken van de wereld laten niet alle aspecten van geweld maar een algemene beeld van zien.
Toch zijn er vreselijke statistieken …
-Heden een op de drie vrouwen in de wereld ondergaat fysiek geweld.
-Elk jaar worden bijna twee miljoen meisjes in leeftijd variërend van 5 tot 15 gedwongen tot prostitutie.
-Om de 6 minuten wordt er een vrouw verkracht in de wereld.
-In de VS worden elk jaar 4 miljoen vrouwen blootgesteld aan geweld.
-In India sterven elke dag 5 vrouwen als gevolg van gevechten rond de bruidsschat.
-In Zuid-Afrika wordt elke 90 seconden een vrouw verkracht.
-In China zijn er 1 miljoen ongeboren meisjes in de baarmoeder gedood omdat ze meisjes waren.
-In Iraaks oorlog, waren twintig duizend vrouwen verkracht tijdens de eerste maanden.
-Elk jaar worden 2 miljoen vrouwen  gebruikt in de internationale handel in vrouwen.
– Veel vrouwen krijgen in de leeftijd van 15 tot 40 jaar kanker, sterven als gevolg van verkeersongevallen of sterven als gevolg van malaria of raken gewond door geweld.
-Een op drie vrouwen wordt geslagen, gedwongen geslachtsgemeenschap of wordt gepest.
– 70 procent van de vrouwelijke slachtoffers van moord worden gedood door hun vriend.
Geweld tegen vrouwen is niet “natuurlijke”. Sociale, de politieke, economische, sociale structuren, om vrouwen te kunnen overheersing en het voed geweld tegen vrouwen. seksisme tegenstrijdigheid op basis van de ideologie van patriarchaal geweld blijft zijn dominantie als de basis van dit systeem gehandhaafd. Deze geweld laat zich zien soms als oorlogsgeweld, verkrachting, incest, gedwongen huwelijk, en soms moord, die ook verschijnt als psychologische oriëntaties. Geweld is een breed scala van cultuur die ieder moment van ons leven beheert, onderdrukt, en de grenzen van slavernij opnieuw aanlegt. Soms is het geweld zichtbaar en soms laat het zich zien als het bestaan van slavernij. Geweld tegen vrouwen, wordt elke dag vernieuwd door patriarchale systeem, bevestigd, en wordt aangemoedigd.
Echter;
49,7% van wereldbevolking zijn vrouwen.
Normaal zou nog ten minste 60 miljoen meisjes in leven moeten zijn maar door hun seksualiteit of omdat ze minder waardig zijn dan de jongens in sommige culturen worden ze verwaarloosd, gedood of zogenaamd verdwenen.
Wereldwijd;
-Ten minste een op de drie vrouwen of een miljard vrouwen hebben in leven te maken gehad met fysiek geweld, gedwongen seks, intimidatie of op een andere manier van onderdrukking ondergaan. Wie dit doet is meestal iemand van de familie of iemand die ze kennen.
-Ongeveer 47% van de vrouwen gaf aan dat hun eerste seksuele betrekkingen was gedwongen.
Seksueel geweld;
Verkrachting op basis van seksueel geweld, wordt gezien als de meest geconcentreerde vorm van geweld.
Wereldwijd;
-Een op de 5 vrouwen wordt verkracht of krijgt te maken met poging tot verkrachting.
-Elke 90 seconden wordt een vrouw verkracht.
-In Turkije wordt 35,6% van de vrouwen soms, 16,3% vaker in de familie verkracht.
Geweld tegen vrouwen tijdens conflicten is de meest voorkomende geweld dat zich voor doet. Massaverkrachtingen wordt systematisch gebruikt als oorlogswapen. Bovendien is tijdens de vele conflicten worden de vrouwen gedwongen tot prostitutie. De meerderheid van vluchtelingen en die van land worden gedreven zijn vrouwen en kinderen.
Wereldwijd;
– 80% van vluchtelingen zijn vrouwen en kinderen.
-Kind en vrouwenhandel wordt gezien in 85% van de conflictgebieden.
-Tijdens de genocide van 1994 in Rwanda, zijn tussen 250,000 tot 500,000 vrouwen , dat is ongeveer 20% van de vrouwen die zijn verkracht.
-94% van degenen die ontheemd zijn in Sierra Leone, zijn verkracht, gemarteld en tot seksuele slavernij  zoals blootstelling aan seksuele aanvallen.
-Tijdens en na de oorlog in Irak sinds april 2003, onder hen ook meisjes van acht jaar oud en ten minste 20 duizend meldingen zijn gedaan van verkrachtingen.
-Volgens de rapport van het bureau Vrouwen en gewapende conflicten wordt in Colombiaanse om de 14 dagen een vrouw gedwongen om te verdwijnen.
-Bosnië – Herzegovina, in 1992 tijdens een 5-maanden durende conflicten zijn tussen 20,000 tot 50,000  vrouwen verkracht.
-In sommige dorpen van Kosovo zijn 30% tot 50% van vrouwen die in de puberteit waren door de Servische troepen verkracht.
-In Koerdistan zijn nog geen statistieken bekend maar naar schatting hebben duizenden verkrachtingen plaats gevonden.
Ook;
In elke cultuur ter wereld komen er bepaalde vormen van geweld tegen vrouwen voor die er als  “normaal” of “traditionele” gezien wordt.
Wereldwijd;
-Meer dan 135 miljoen vrouwen en meisjes zijn besneden elk jaar krijgen 2 miljoen vrouwen en meisjes met deze risico te maken dat is (6.000 personen per dag).
-Momenteel zijn er 82 miljoen meisjes in de leeftijd van 10 -17 jaar oud op het punt te trouwen voor dat ze de leeftijd van 18 jaar hebben bereikt.
-In meer dan 28 landen in Afrika komt vrouwen besnijdenis voor. Geweld tegen vrouwen wordt meestal geheim gehouden. Er wordt meestal niets gedaan met officiële aangiften of er wordt geweld tegen vrouwen legaliseert en wordt aangemoedigd.
Wereldwijd;
-In ten minste 54 landen zijn er wetten discriminerend voor vrouwen.
-In 79 landen zijn er geen wetten tegen huiselijk geweld.
-Volgens de beschikbare informatie, is er slechts in 51 landen, verkrachting binnen het gezin gedefinieerd als een strafbaar feit.
-Alleen in 16 landen zijn er speciale wetten voor seksueel aanvallen, slecht 3 landen hebben slechts 3 landen, als een categorie van haar eigen criminele daad definieert geweld tegen vrouwen.
-Bolivia, Kameroen, Costa Rica, Ethiopië, Libanon, Peru, Roemenië, Turkije, Venezuela en Uruguay, in overeenstemming met de wet van criminele verkrachter biedt om te trouwen met het slachtoffer en als het slachtoffer akkoord gaat dan gaat de verkrachter vrij uit.
– In, Peru, Bangladesh, Argentinië, Ecuador, Egypte, Guatemala, Iran, Israël, Jordanië, Syrië, Libanon, Turkije, de Westelijke Jordaanoever en Venezuela is in hun strafrecht opgenomen als verdediging van de “Eer”.
World Health Organization, geweld die door de echtgenoten gepleegd wordt is in een nauwe relatie van fysieke, psychische of enige vorm van seksueel gedrag, zoals gedefinieerd de toonaangevende schade veroorzaken. Zij omvatten ook de volgende items;
– Een klap geven, slaan, schoppen, en smeden,zijn daden van fysieke agressie.
-Intimidatie, continue vernedering zijn psychische mishandelingen.
-Gedwongen geslachtsgemeenschap en andere vormen van seksuele dwang.
-Iemand uit de buurt van zijn familie of vrienden te houden, op iedere beweging van iemand te letten of verhinderen van hulp te vragen dat zijn verschillende vormen van beperkingen.
In Turkije worden honderd duizenden vrouwen door de staat en de samenleving  blootgesteld aan het geweld. Onderzoek toont aan dat, ten minste een derde van de vrouwen in Turkije binnen het gezin wordt blootgesteld aan fysiek geweld. Deze vrouwen worden geslagen, verkracht en in sommige gevallen zelfs gedood of gedwongen zelfmoord te plegen. Volgens een recentelijk onderzoek toont aan dat geweld vrouwen weliswaar hoog kan liggen dan dat het wordt aangenomen.
-De vrouwen die de spoed lijn bellen, bellen ze 57%  voor fysiek geweld, 49,9% voor seksueel geweld en 8,6% voor seksueel misbruik. Het blijkt dat 97% van de vrouwen door hun echtgenoten blootgesteld worden aan geweld.
-Door een onderzoek die gemaakt is onder de Midden-en hoge inkomensgroepen van de gezinnen, blijkt dat bij begin van de vragen 23% van de vrouwen aangeeft dat ze door hun echtgenoten worden blootgesteld aan geweld, maar het vragen van specifieke geweld wordt stijgt de percentage  tot 71%.
– Volgens een andere onderzoek gaat men van uit dat 58% van de vrouwen dat ze niet alleen door hun echtgenoten, hun verloofden en vrienden maar ook door hun vrouwelijke familie leden als ook door hun schoonfamilie worden blootgesteld aan geweld.
– Onder een groep van 63,5 van de vrouwen in midden-en hogere klasse wordt aangeven dat ze zijn blootgesteld aan elke vorm van seksueel misbruik.
-Volgens een onderzoek; zijn 34 van 40 vrouwen thuis om het leven gekomen, 20 zijn opgehangen of vergiftigt, van de 20 zijn er bewijzen van dat ze zijn omgebracht, van de 10 is er bekend dat ze voor hun dood waren blootgesteld aan geweld binnen de familie.
-88,2% van de vrouwen leeft in een gewelddadige omgeving en 68% wordt door hun echtgenoten geslagen.
-64% van de vrouwen wordt door hun echtgenoten, 12% door hun ex-en, 8% door hun samenwonende partner en 2 % door hun schoonfamilie. 60% geeft aan dat ze zijn verkracht door hun echtgenoten.
– Provincies waar de Koerden wonen zijn onder 599 vrouwen een onderzoek gedaan, 51% geeft aan dat ze binnen hun huwelijk zijn verkracht en 57% geeft aan dat ze worden blootgesteld aan fysiek geweld. Vrouwen denken meestal dat geweld een deel van hun leven is, ze hebben geaccepteerd.
Volgens een onderzoek onder vrouwen;
-Veel vrouwen denken dat ze minder recht op autoriteit hebben dan de mannen; een onderzoek onder vrouwen toon aan dat ze 90% denken dat hoofd van het gezin een man is.
-Veel vrouwen denken dat de mannen slimmer zijn dan zijzelf. Een andere onderzoek toon aan dat 60% van de vrouwen die leven in dorpen zo denkt. – Zelfs denken ze dat ze de fysieke “straf” hebben verdienen: een onderzoek toon aan dat meer dan 70% van de mensen op de platteland dat geloven.
In sommige gevallen, worden de vrouwen gedwongen en aangemoedigd om zelfmoord te plegen en zo  hun mannelijke familie leden te ontlasten van verantwoordelijkheden en van de juridische sancties. Door de moorden namens “eer” (“töre” is plicht die ze moeten doen) is het moeilijk te bepalen hoeveel moorden worden gepleegd in Turkije. Het jaarverslag van de Vereniging voor Mensenrechten staat dat in  2003, 77 vrouwen vermoord zijn door familieleden, 40 zijn  vermoord als zogenaamde “eremoorden”. tegelijkertijd is bekend dat veel moorden zijn gepleegd; om de moorden te verduisteren geven de familie aan dat ze zelfmoord hebben gepleegd en de vrouwen worden aangemoedigd om dat ook uit te voeren. Het is ook een feit dat de staat als mede de media deze soort misdrijven ondersteund en aanmoedigt. De vrijheid en seksuele identiteit  van de vrouw en het lichaam van vrouw wordt beperkt om de controle over ze niet te verliezen. Om de zogenaamde “eer” worden alle bewegingen van de vrouw gezien als een traditionele regels. De vrouwelijke seksualiteit tot taboe maken en aan de andere kant tot dagelijkse onderhandelingen maken. Om de huidige systeem draaiend te houden worden de samenleving en in het bijzonder de vrouw met een zwaar bedreigd om geweld cultuur in stand te houden. Kort gezegd geweld tegen vrouwen is ouderwets en tegen de vrijheid. Hoe je ook benoemt die gene die geweld pleegt is een slaaf en is verslaaft. Verantwoordelijk voor het geweld tegen de vrouwen is zowel het gedomineerde systeem door mannen als hun echtgenoten, broers, vaders en hun zonen.Geweld tegen vrouwen is de vervuilde kant van de samenleving. Die gene die geweld pleegt, de andere die toe ziet, die zwijgt ze zijn allemaal verantwoordelijk voor het geweld.

Şemse Güllü

Renate Van Der Zee: Een journaliste, een schrijfster, een onderzoeker met een kennis van geschiedenis en die zich bovendien als “Ik ben een feminist” voorstelt. Haar aandachtspunt is Vrouwen Rechten. Twee onderwerpen waar ze tegenwoordig aandacht voor besteed zijn de volgende: de gruwelijke moorden op vrouwen die als Ere moord beschouwd worden en de zogenaamde Ensest relaties. Samen met haar dochter heeft ze ons op een heel gastvrije manier verwelkomt.

Waarom houdt u zich graag bezig met Vrouwen Rechten?

Ik ben opgegroeid in een vrijzinnige familie waarbij ik me goed voelde en die mij alle kansen heeft toegekend. Door zo vrij te mogen leven, heb ik gemerkt dat ik de onderdrukking van andere vrouwen niet kon aanvaarden. Tijdens mijn studiejaren heb ik stilaan gemerkt dat de situatie van de vrouwen in de wereld in de realiteit niet zo goed was, zoals men dat liet horen. Naargelang de informatie die ik zamelde, werd ik verbaasd over de waarheid. Ik werd er stilaan kwaad van en zo begon ik meer aandacht te besteden aan de Vrouwen Rechten. Wanneer de Ere moord op vrouwen ook in mijn vaderland begon te verschijnen werd mijn woede alsmaar groter. In 2004 heb ik een Koerdische vrouw leren kennen die langs illegale wegen in mijn land was komen wonen. Ik heb een reportage gehouden met haar. De vrouw was is Turkije verkracht door plaatselijke politie agenten en door de verkrachting werd ze niet meer aanvaard door haar familie en werd ze bovendien bedreigd met de dood. Haar familie vond dat ze onteerd waren. De vrouw was op de vlucht voor de dood naar hier gevlucht. Dat was de eerste voorbeeld die ik in levende lijve had ontmoet. Ik was sterk onder de indruk. Ik heb de situatie met mijn vrienden besproken. Mijn vrienden die zagen hoe verbaasd ik was, vertelden mij dat ik daar een boek over kon schrijven. Mijn motivatie om boeken te schrijven begon dus bij deze voorval.

Kunt u ons vertellen wat uw boek inhoudt?

De inhoud van mijn boek gaat over moorden die ten ere worden gepleegd. Het boek gaat als volgt: deze gebeurtenis gebeurt niet alleen in Batman of Mardin maar ook hier. Turken zeggen dat dit een Koerdische probleem is. Neen, dit is niet alleen een probleem die bij Koerden voorkomt. Deze moorden worden ook in Ankara en Europa gepleegd.

Eén van mijn andere doelen is de overheid, de politicus, de burocraten en heel hun omgeving  er van bewust maken dat dat dit een sirieuse probleem is.

Zo bijvoorbeeld konden politie agenten Zeynep Boral haar klachten serieus nemen en op tijd reageren. Zij zou nu misschien nog leven. Maar de doelgroepen die ik net vermeldde, zijn niet bewust van de ernst van de gebeurtenis. Daarom heb ik dit boek geschreven.

Hoe beschrijft u de “Eer”?

Persoonlijk betekent Eer voor mij, de man die de vrouw aanmoedigt, haar niet in de weg staat, haar kansen biedt, dat hij zijn overwinning van een vrouw zelfs accepteert.

De redenen voor Ere moorden op vrouwen: dit heeft te maken met de systeem die er heerst. De vrouw wordt in de familie en de maatschappij niet op de juiste manier behandeld. Dit leidt op zijn beurt tot grote problemen.

Zijn er hier momenteel voldoende maatregelen om de vrouwen in zulke situaties te beschermen?

Voor Nederland kan ik de volgende uitspraak doen: de bevoegde personen hielden zich niet voldoende bezig met dit gebeuren. Ze beseften de ernst van de situatie niet. Politie, onderzoeksrechters en dergelijke instellingen, merken stilaan hoe belangrijk en ernstig de gebeuren zijn. Ze werken nu pas aan het openen van meerdere “ Vrouwen beschermings instellingen”. Er is allesinds een vooruitgang in het onderzoek naar dit gebeuren. Is dit voldoende? Neen. Dit bleek na de moord op Zeynep Boral. Ik kende Zeynep niet. De moordzaak heb ik in enkele zinnen in de krant gelezen. Er werd niet veel aandacht besteed aan de gebeurtenis in de media omdat de overheid dit niet perse wou publiceren. Nederlandse Ministerie van Justitie, verklaarde dat die geen Ere moord was. Ik was sterk onder de indruk. Ik heb Zeynep haar moeder kunnen bereiken en heb een reportage genomen met haar. Toen begreep ik dat het ging om een ere moord. De reportage werd gepubliceerd in de krant. Wanneer het nieuws de aandacht van de media kreeg, moesten de bevoegden zich gaan verdiepen in de zaak. De Ministerie van Justitie moest accepteren dat dit om een ere moord ging. Zij hebben zich hiervoor moeten verontschuldigen.

Mijn gepubliceerde teksten hadden veel aandacht gekregen. De commisaris van de Amsterdamse Politien, zei me dat mijn teksten zijn functie sterk hadden beinvloedt. Een van de vrouwelijke politie agenten die er toen ook aanwezig was, boog zich over en fluisterde het volgende in mijn oor: eigenlijk heeft de commisaris zelf schrik om de slachteroffer te zijn van zo een moord in Amsterdam.

Wat is volgens u de oplossing voor dit probleem?

Eerst en vooral moet de vrouw bewust zijn van alles. De mentaliteit van de man moet sterk veranderen, want uiteindelijk is het de man die dit allemaal veroorzaakt. De man moet dit beseffen: Als jij je zus of vrouw vermoordt, beland je zelf in de gevangenis en is je leven ook zo beëindigd.

Ten derde, preventie voor veiligheid moet sterker aangestuurd worden. De bevoegde personen moeten de situatie ernstiger opnemen en zich specialiseren in het domein. De belangrijkste is om het onderwerp ter zake te houden en er over blijven praten. Als een journaliste, voel ik mezelf verplicht om deze laatste uit te voeren.

Mannen proberen alles uit om de vrouwen niet bewust te maken en om hen zo weinig mogelijk in contact te brengen met andere vrouwen. Ze gaan dit blijven doen. Het belangrijkste is, dat wij onze strijd niet opgeven en verderzetten. Bijvoorbeeld: de mannen die uit het Midden Oosten komen, zeggen: jullie Europese vrouwen worden geleid door Amerikanen. Jullie zijn onder de invloed van Amerikanen. Jullie begrijpen deze onderwerpen niet.

Terwijl Europese mannen zeggen: Deze problemen zijn ver van ons, wij hebben er niets mee te maken.

Hun doel is om het onderwerp niet ter zake te houden. Wij moeten er bewust van zijn en moeten gelijkaardige ideeen uitbuiten. De situatie moet ter zake blijven. Er is vooruitgang maar dit is niet voldoende. Ik vind dat de Koerdische vrouwen zich meer moeten inzetten en wil me hier meer over informeren.

Kunt u ons meer vertellen over uw doelen in de toekomst?

Ik wil dat 25 juni 2009 (de dag waarop Zeynep vermoordt is) een nationale dag wordt in Nederland ter herdenking voor Zeynep en alle vrouwen die ter ere moord vermoord zijn.  Ik ben hier heel actief mee bezig en heb alle hulp van Koerdische vrouwen nodig.

Ik ben momenteel een boek aan het schrijven over Inseste-relaties. In Nederland wordt dit tegenwoordig wel vaker besproken. Dit is een onderwerp die in vele landen als een taboe beschouwd wordt. Mijn boek is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Het gaat over een vrouwelijke politieagente van Perzische afkomst, die verkracht wordt door haar broer. Om deze taboe te laten verdwijnen, ga ik ook mijn persoonlijke bijdrage doen. Mijn wilskracht krijg ik van vrouwen die verenigen en die strijden voor hun rechten.

Kunt u ons vertellen wat u zoal graag doet in uw leven?

Ik ben een moeder, ik heb een vriend maar wij wonen gescheiden, wat ik het leukste vind is dat mijn dochter voetbal speelt. Ik ben de keeper in de ploeg waar ze speelt. Als ik jongens zie die meisjes uitbuiten omdat zij voetbal spelen, zeg ik dat ze verkeerd denken. Men moet jongentjes van jongsafaan goed opvoeden zodat ze niet denken dat ze meisjes altijd kunnen verslaan.

De reden waarom ik apart woon met mijn vriend is dat ik meer tijd wil maken voor mezelf. Ik hecht veel aandacht aan mijn privé en mijn vrijheid. Mijn vriend is ook een voorstander van Vrouwen Rechten. Ik wil ook iets zeggen tegen mensen die me als een strenge feminist zien: ik kook heel graag voor mijn vriend. Ik geniet daarvan.

Saime Ataç

Hoe vaak komt het tegenwoordig wel niet voor dat meisjes en jongens hun partnerkeuze laten beïnvloeden door de omgeving, familie en dierbaren. In theorie wordt overal geschreven dat mensen gelijk zijn en dat het niet uitmaakt waar ze vandaan komen en wat hun geloof is. Een mens is een mens de rest telt niet, jammer genoeg wijkt de praktijk hier ver van af. Binnen de Koerdische gemeenschap wordt er veel onderscheid gemaakt tussen een Turk en een Koerd en daarnaast of de geloofsovertuigingen wel overeenkomen (Soenniet, Aleviet, Yezidi of Christen).

Ik maak het vaak genoeg mee dat Koerdische meisjes heel erg beperkt zijn in hun partnerkeuze. Buiten het feit dat hij misschien Turk of Koerd is en of de geloofsovertuiging overeenkomt wordt je tot zover beperkt dat je partner niet afkomstig mag zijn van een andere stad dan jij en het liefst moet het een familielid van jou zijn.

Wat gebeurt er als je van een ander houd? Iemand die anders is dan je familie, iemand die anders denkt dan je familie, maar hij wel op een niveau zit met jou. Iemand waar jij je leven mee wilt delen maar je familie niet. Hij is Koerdisch en jij ook, hij komt van oorsprong uit een andere stad dan jij maar jullie wonen samen in Nederland. Jullie denkwijzen zijn gelijk, beetje westers maar waarden en normen en respect voor de Koerdische cultuur blijft. Jullie zijn op dezelfde wijze opgevoed en hebben allebei gestudeerd in Nederland. Ideaal voor jou op een ding na. Het verschil zit in het verleden. Zijn familie stamt af van de Alevitiesche stroming en jou familie van de Soennitische. Dit maakt hem verboden voor jou…..

Partnerkeuze is een voorbeeld van een knelpunt voor jongeren die tussen twee culturen in leven, zij leven in een land met verschillende mensen en identiteiten. Dit brengt met zich mee dat zij deze mensen leren kennen en als levenspartner kiezen. De eerste generatie daarentegen kan dit nog in de meeste gevallen niet begrijpen/accepteren. Zij verwachten van hun kinderen dat zij een levenspartner kiezen afkomstig uit hun geboorteplaats. Zo zijn er meerdere knelpunten zoals: westerse uitgaansleven wat niet past binnen de cultuur, de omgang met je medemens voornamelijk als het gaat om het tegenovergestelde geslacht. De Europese wet en regelgeving die niet aansluit op de regels binnen je cultuur. Hierbij te denken aan de rechten die je krijgt op het moment dat je 18 jaar en ouder bent.

Het is niet makkelijk tussen twee culturen in te leven. De wereld buiten leert jou zelfstandig te zijn, te vechten voor gelijkheid en te vechten voor je eigen leven. Daarentegen leert een wereld in huis jou om te gehoorzamen en niet tegen te spreken, te doen wat zei jou vertellen en jouw wil, gevoel en emotie uit te schakelen.

Puberteit:

Het is een feit dat de twee culturen verschillen van elkaar en dat in sommige gevallen dit heel erg moeilijk is te combineren. Voornamelijk jongeren in de puberteit hebben moeite met het combineren van de twee culturen waarin ze leven. Dit bezorgd hen frustraties en maakt ze opstandig tegen hun ouders en ontstaan er depressieve gevoelens. Deze depressieve gevoelens kunnen van tijdelijke aard zijn, tijdens de puberteit hebben ze er moeite mee, maar al snel zien zij in waarom het zo is en proberen er het beste van te maken, en proberen de situatie te accepteren. Het komt ook voor dat de ouders begrip tonen en accepteren dat hun kind andere behoeftes heeft omdat zij in een andere tijd en omgeving leven. In sommigen gevallen blijven jongeren heel erg lang in deze depressie leven en lopen ze het risico “verkeerde’ keuzes te maken in hun leven wat weer nare gevolgen kan hebben. Een voorbeeld: Er zijn jongeren die niet het evenwicht kunnen vinden tussen deze twee culturen en vluchten uit deze situatie. Vaak is dit het verlaten van het ouderlijke huis. Het ouderlijke huis accepteert dit niet, hun eer is geschonden en reageert er met geweld op, eerwraak.

Hierdoor is het heel erg belangrijk om je gevoelens en frustraties te uitten en er met anderen over te praten. Dan kan je vaak je situatie anders bekijken. Het zal altijd voorkomen dat de een het makkelijker heeft dan de ander, maar er is ook altijd iemand die het moeilijker heeft.

Het belangrijkste is het begrijpen waarom jou cultuur anders is en waarom bepaalde dingen uit de westerse cultuur niet geaccepteerd worden. je zult al snel inzien dat het vaak niet geaccepteerd wordt omdat men bang is voor de mogelijke gevolgen.

Sociale controle:

Je omgeving heeft vaak veel invloed op jou manier van leven, want zij houden je in de gaten en zij mogen niet negatief praten over jou. Als dit wel gebeurt dan zorgt dit voor een gezichtsverlies van je familie. Jongeren die in Nederland zijn opgegroeid en het zelfstandige leven proeven hebben er meer moeite mee alles te accepteren. Voor hen is wat anderen zeggen niet belangrijk, maar voor de ouders/familie is dit wel heel erg belangrijk. Het zal een bekend verhaal zijn voor velen als ik zou zeggen dat je ouders het niet erg vinden dat je westers leeft maar om geen gespreksonderwerp te zijn binnen de sociale kringen willen ze toch dat jij je anders gedraagt en er niet te westers uitziet.

Jammer genoeg wordt een meisje al snel in het donkere daglicht gezet als ze voor haar eigen wil opkomt. Verdient zij het ook om verder te leven in een donker daglicht? Moeten we niet juist trots zijn op de dames die vechten voor hun wil. Of zijn dit dames die hun weg kwijt zijn en hun afkomst vergeten zijn omdat ze opkomen voor gelijkheid en onafhankelijkheid kortom omdat zij opkomen voor hen zelf?

Laat mij duidelijk zijn dat het waard moet zijn waar je voor strijd, waar jij je grenzen verlegt en wanneer je risico’s neemt. Het is het niet waard om je familie en cultuur tegenover je te zetten omdat je een los, onverantwoordelijk leven wilt leiden, wat ook erg verleidelijk is voor sommigen binnen de westerse wereld.

Ik kan een voorbeeld nemen. Een vader denkt goed te doen door zijn dochter te verbieden om verder te studeren. Het argument wat hij gebruikt is; je gaat dan naar een onbekende omgeving, je gaat meer zien en dus meer willen, je komt in contact met vreemde mensen, studie duurt lang dus dan gaat het ook langer duren totdat je gaat trouwen (deze dingen geven dan ook weer je sociale omgeving de gelegenheid om te praten/roddelen) etc. angst is eigenlijk zijn argument, angst voor het onbekende. Met alle respect denkt zijn dochter beter te weten, zijn argument is niet sterk genoeg om haar wil om te studeren te onderdrukken. Zij heeft gevochten om verder te studeren en zij heeft bereikt en bewezen dat het ook anders kan en dat de angst onnodig is geweest.

Rijk aan cultuur:

Het leven tussen twee culturen neemt veel gevolgen met zich mee zowel negatieve als positieve. De positieve gevolgen zijn dat je rijk bent aan cultuur. Je kan twee culturen vergelijken met elkaar en van beide culturen de mooie dingen meenemen in je eigen leven. En de generatie na jou zal het makkelijker hebben omdat jij het anders hebt meegemaakt. Je leert de waarden en normen kennen van andere culturen. Je kunt hierdoor bepaalde situaties veel breder bekijken dan alleen vanuit je eigen cultuur.

Daarnaast leer je verschillende talen spreken.

Een van de belangrijkste voordelen waar niet bij stilgestaan wordt is het feit dat de westerse wereld (o.a. Nederland) op basis van wetten en regels handelt. Niet op het feit wat je sociale omgeving zegt, niet omdat je een vrouw bent maar omdat je een mens bent en gelijk bent aan ieder ander mens. Jij wordt als individu gezien en niet als vrouw/dochter/zusje van.. dit zorgt er ook voor dat jij andere behoeftes krijgt, omdat je weet dat die mogelijkheden er zijn. Je spreekt je ouders tegen wanneer je het er niet mee eens bent omdat je weet dat jij ook een vrijheid van meningsuiting hebt. Dit kan negatief geïnterpreteerd worden omdat dit het ook soms moeilijk maakt omdat dit gedrag dan weer niet geaccepteerd wordt. Breder bekeken als jij je eigen cultuur en het tweede cultuur in balans kan houden dan zorgt dit er allemaal voor dat jij zelfstandiger wordt en dat jij je zodanig ontwikkeld dat jij als vrouw minder snel onderdrukt kan worden en niet afhankelijk zal zijn van anderen.

Besime Ogretmen

Iran, waar de systematische regime het diepst is omtrent gemeenschappelijke geslachtsonderscheiding  en waar moord op vrouwen zonder grenzen op een lugubere wijze voortduurd. Voor je eer een vrouw in brand steken is helaas alledaags. Door middel van “ethische reiniging” verschoont de mannenheerschappij zich, en door het regime waar ze de vrouw in brengen laten ze zien wat voor macht ze hebben.  De man is diegene die de vrouw ter dood veroordeeld, ontvoerd, verkracht, telkens na zijn gewelduitbarsting is het hem te doen om de omvang van zijn macht te tonen. De vrouw is niet alleen thuis gevangen, maar in de hele gemeenschap heerst er een gevangenhouding van vrouwen. Wanneer de vrouwen door middel van vrouwenbewegingen de Islamitische extremisme en de heerschappij van de mannen aan de tand voelen wordt het systeem nog agressiever. De situatie in iran omtrent de moord op vrouwen en de vrouwenbewegingen die tegen het systeem ingaan en die op vele plaatsen in europa actief zijn bespreken we met een van de leden van “8 maart  Solidaire Vrouwen Stichting” genaamd Frida Farız.

Kunt u om te beginnen uzelf voorstellen en kunt u daarna vertellen wat het doel van jullie stichting is?

Onze stichting is door Iranese en Afgaanse vrouwen opgericht onder de naam “8 maart  Solidaire Vrouwen Stichting”. We werken samen, omdat onze cultuur, taal en problemen gemeenschappelijk zijn. Onze samenwerking geeft ons alleen energie en kracht. We zijn teweten gekomen dat de oorzaak van de problemen in Afganistan en Iran dezelfde oorzaken heeft.

On yıldır kadın çalışmaları yürütüyoruz. Na 1998 zijn wij actief te werk gegaan om onze doelstellingen te bereiken en om te streven naar onze idealen, we zijn al ruim 10 jaar aan het zwoegen. Ook zijn wij werkzaam in Europa.  De vrouwen die in onze stichting werkzaam zijn, zijn merendeels vrouwen die zijn geëmigreerd. Als geïmmigreerde vrouwen geven we alles wat we in onze mars hebben. Ik was niet bij de eerste vergadering van de stichting aanwezig, maar nadat ik in contact kwam met de stichting ben ik lid geworden en heb ik een actieve rol aangenomen. De reden van mijn lidmaatschap is dat ik een oplossing wil voor mijn problemen zoals iedere vrouw dat verlangt. Geweld tegen de vrouw en vrouwenrechten zijn de twee grootste gebieden waar we ons als stichting voor staan. Wij zijn een feministische vrouwenbeweging, dienovereenkomstig zien wij onszelf als een socialistische en communischtische beweging. Omdat feminisme de basis is van onze beweging werken wij ook graag met andere Feministische organisaties.

Als we het over de İranese İslamitische Regime in samenhang met vrouwen hebben waarom voelen jullie dat perse als de roeping voor jullie?

Het is vrijwel onmogelijk om in İran namens de vrouwenrechten ook maar iets te zeggen, laat staan ondernemen. Alle rechten zijn door de mannen eigen gemaakt. Op dit moment is er in İran een hevige onderdrukking en geweld gericht tegen vrouwen. Zoals bekend kan een man in Iran vier maal trouwen. Dit voorbeeld is al voldoende om aan te tonen onder wat voor omstandigheden vrouwen leven in Iran en op watvoor manier er naar vrouwen wordt gekeken door het regime. Vrouwen in İran doen wat hun man hun opdraagt. De reden die daarachter verschuilt is dat ze bang zijn da hun man er nog een vrouw bijneemt. Vrouwen hebben verschillende demonstraties gedaan om deze wetgeving te doen wijzigen. Ookal is het beetje bij beetje, de vrouwen willen door middel van juridische strijd, de onderdrukking die op hun rust verslappen. Dat zal al een hele verbetering zijn voor Iran.

Hoe gaan jullie om met de İslamitische regime die ten nadele van de vrouw wordt gevoerd in Iran? Bijna dagelijks worden er nieuwe wetgevingen aangenomen om de vrijheid van de vrouw te beperken.

Om de overheersing van de İslamitische regime op de vrouw te doen voortleven is het voor hen noodzakelijk om nieuwe wetten aan te nemen. Anders kunnen ze het volk niet onderdrukken en erover heersen. Pas  wanneer over de vrouw geheerst wordt,dan pas kan het systeem zich in veiligheid bevinden. Geslachtsonderscheiding houdt dit systeem op been. Wij, als stichting willen uiteraard alle regels en wetten die de vrijheid en gelijkheid van de vrouw beperken wijzigen. Vrouwen hebben ook recht op de dingen waar de mannen recht op hebben. Het is niet mogelijk om dit in İran en Afganistan te zien. Waarom behoren alle rechten enkel en alleen aan de man? Dit onderzoeken we en hierover discussiëren we. Wij willen in İran een democratisch land creëren die opkomt voor de vrijheid van de vrouwen. Vrouwen hebben recht van spreken als het op hun leven aankomt. Vrouwen worden nog steeds verstoten, mishandeld en worden blootgesteld aan allerlei andere vernederende mishandelingen. Wij geloven dat onze strijd naar een hoger niveau gebracht moet worden om onze doelen te bereiken.

Hebben jullie betreffende de onderdrukking, mishandeling en moord op vrouwen enig onderzoek verricht? Beschikken jullie over gegevens die in statistieken af te lezen zijn? Als jullie hierover beschikken, hoe gebruiken jullie deze gegevens?

Wij beschikken niet over de middelen om dergelijk statistische onderzoeken te verrichten. Om zo´n dergelijk onderzoek te verrichten hebben we uiteindelijk bewegingsvrijheid nodig. In İran hebben we deze vrijheid niet. Door de angst die vrouwen ervaren durven ze vaak niet over de mishandeling te praten. Hierbij moet het aspect van acceptatie niet vergeten worden, vrouwen hebben gedwongen hun onderdrukking geaccepteerd. De meesten van die vrouwen zien het naar buiten gaan al als een grote risico om mishandeld te worden. Om deze redenen is het nog niet mogelijk geweest om een statistisch onderzoek uit te voeren. We moeten het om deze redenen doen met de algemene informatie over de mishandeling van vrouwen. De psychologische toestand die met angst hand in hand loopt weerhoudt hun van praten. Een dergelijke verklaring of uitlating over het regime  heeft zoals wij alleen weten onredelijke zware straffen. Vrouwen kunnen ook hierdoor niet zeggen wat hun aangedaan wordt. Gisteren werd er bijvoorbeeld in het nieuws verteld dat een jongen zijn zusje heeft vermoord voor zijn eer, dit gebeurd overigens heel vaak. Het geweld dat gericht is aan vrouwen wordt meestal goed verborgen, dit wordt niet vaak naar buiten gebracht.

Kunnen wij stellen dat met de hervorming van de Islam in İran, dat alles voor de vrouw is veranderd?

Natuurlijk is dat zo. Voorheen waren er op een aantal punten wel bepaalde vrijheden voor vrouwen. Maar uiteidelijk is Iran een  Islamitisch land. De regime die in Iran leeft is ten voordele van de man gecreërd. Op een manier kan je stellen dat vrouwen niet bestaan in Iran. Na de islamitische hervorming in İran moesten vrouwen een hoofddoek dragen. Daar werden ze toe gedwongen. De vrouwen zijn niet uit vrije wil zich in het zwart gaan kleden. De vrouwen zijn tegen deze wetten in opstand gegaan, maar dit werd niet geaccepteerd. Voor het protesteren hebben ze zware straffen gekregen, onredelijke straffen. Als er geen man in de buurt is die haar begeleid kan een vrouw bijvoorbeeld niet naar buiten om te wandelen. De vrouwen zijn volledig afhankelijk aan mannen. Als ze zich niet houden aan de regels van het regime, zien we alleen iedere dag wat hun te wachten staat.

Voor vrouwen is Iran iedere dag een hel. Een leven in een plaats waar totaal geen vrijheid is kan in mijn ogen dan ook alleen een marteling zijn. De overheid heeft alles zo opgesteld om de mannen op hun gemak te stellen. Daarintegen is voor vrouwen alles aan regels en voorschriften gebonden.

We zien de laatste jaren dat met de gevangenneming van vrouwen, er een nieuwe golf van feminisme aan het ontstaan is. Wat kunt u vertellen over deze ontwikkeling?

Dat klopt, de vrouwen doen erg hun best. Ze willen een aantal dingen veranderen. Hoe meer de vrouwen op zoek gaan naar hun rechten, deste meer de overheid nog bruter en medogenlozer wordt. De overheid is ten slotte een mannenwereld. We kunnen ook geen andere gedraging verwachten van de gedachtengang van hen. Zelf tegen een klein verzoek van vrouwen op hun recht wordt onverbittelijk afgewezen en wordt er ingegrepen. Het verlangen van vrouwen om vrijheid te krijgen creërd angst bij de overheid. Want hoe meer vrouwen vragen gaan stellen, hoe meer er vraagtekens komen over de bestaansreden van de Islamitische overheid. Dit is de reden waarom de overheid doordraait. Vele vrouwen zijn ontvoerd, mishandeld. De vrouwen die voor de vrouwenrechten opkomen hebben ondanks deze onderdrukking niet een stap naar achteren gedaan, omdat ze niets te verliezen hebben.

Wat vind u van de term eer? Daarmee bedoel ik hoe hij hedendaags wordt geïnterpreteerd .

Eer heeft nooit iets met het geslacht te maken gehad. Die onderscheiding hebben de mannen doen ontstaan. Eer is vrijheid

Saime Atac

De mensen zwegen, weer voerden de wapens het woord. De Erdelanezen uit het gebied Sine, kwamen oog in oog met de Iranese. De verdomde geschiedenis zou weer over bloed schrijven.

De wereldschone dochter van Mevlana Yakup Erdelani genaamd Hatu Şahnaz, trouwt uit eigen wil en na toestemming van haar familie met een man uit dezelfde streek genaamd Helo Han.

Het nieuws over de aanvang van de oorlog kwam niet als een verrassing. In het gebied van Mesopotamië kwam dit zo vaak voor, dat je het kan omschrijven als een ‘gewoonte’. Het is best moeilijk om iets wat zo destructief is te beschrijven in één woord. Of dat woord gepast is voor zo iets afschuwelijks blijft de vraag, maar het is de realiteit. Er is veel geweld gebruikt tegen de oorspronkelijke bevolking om zo het rijke land te overwinnen. Hiertegen werd er natuurlijk veel verzet en opstand geboden.

Şahnaz, kwam de kamer binnen. Haar man zei: “Zullen we ons voorbereiden” en zij bleef hem maar aanstaren. Helo Han kleedde zich eerst aan, vervolgens deed hij zijn beschermende vest aan. Hij pakte een met water gevulde flacon en deed zijn met touwen geweven tas om zijn nek, die hing tegen zijn zwaard aan.

Tussen de echtgenoten heerste enkel de stilte. De stilte, verteld je soms zo veel meer dan woorden zouden kunnen doen, woorden zouden tekortkomen bij deze stilte. Şahnaz, deed haar rode hoofddoek af en reek het uit naar Helo Han. Ze keek hem diep in zijn ogen aan. Ze was nog steeds stil. Echter was de betekenis van haar hoofddoek helder. ‘Neem het mee en breng het weer mee terug’ dit zei ze er zwijgend mee. Dus ‘kom terug, kom, blijf niet op het oorlogsveld’, dit bedoelde ze. Helo Han nam haar hoofddoek, de geweven tas en zijn zwaard te arm. Hij deed de deur open en liep naar buiten. Şahnaz liep meteen achter hem aan naar buiten door de half open deur. Ze liep naar haar echtenoot, maar die was zijn paart voor vertrek aan het klaarmaken. “Bescherm ons land en onze jongeren. Ik wil niet dat het bloed van onze vaders, broeders en vrouwen op dit heilige land wordt vergoten. Ik heb liever een dood met trots, dan dat dit land in handen komt van vreemden met kwade bedoelingen, deze gedachte maakt de dood minder eng” zei Şahnaz. Helo Han, wilde schreeuwen: ‘Dit is dus mijn vrouw’, in plaats daarvan wierp hij een blik vol met trots naar haar toe en lachte teder. Hij knikte bevestigend naar de wijze woorden van zijn vrouw en kuste haar op haar voorhoofd. Hij sprong op zijn paard en vertrok…

Er zou nu structureel bericht komen van het front. Şahnaz verwelkomde een ieder dat nieuws bracht hartelijk, ze waste hun kleding en maakte de lekkerste gerechten en ze zorgde ervoor dat ze op hun gemak waren. Ze vroeg altijd hoeveel mannen er waren gesneuveld en hield zich telkens weer in om maar niet de vraag te stellen hoe het met Han ging, ‘Iedere man die daar nu vecht, vecht voor zijn eer. Mijn man is daar ook één van. Maar hij is niet waardevoller dan de anderen die daar strijden. Hij is evenveel waard als een ieder van hen” zei ze. Deze woorden van haar hadden velen diep geraakt en zorgden ervoor dat er veel respect werd getoond jegens de vrouwen.

Helo Han was in het Bacirhan gebied, middenin de oorlog en was twee dagen verwijderd van Sine. Aan het begin van de oorlog bracht de overwinning van de Erdelanezen veel vreugde en opwinding. De Iranese die door kreeg dat ze de Erdelanezen niet aan konden, gingen vele gebieden om hulp vragen. Hun kreet om hulp was niet te laat. Het verontrustende was dat de mensen die kwamen helpen hun eigen volk was genaamd de Loristanezen. Lor Reisi Omer Gul, was de hoofdcommandant van de Sofi Leger en stuurde Kelp Ali Han hulp. Met dit fort zijn de rollen omgedraaid tussen de overwinnende en de verliezende partij. De Iranese hadden de Erdelanezen verjaagd tot het Arrez vallei die tegen Sine aan lag. De oorlog was verschoven naar dit gebied en het grond van de Erdelanezen kwam beetje bij beetje in gevaar.

Hatu Şahnaz kon dit niet aanzien en wilde niet machteloos toekijken. De Koerdische vrouw zou niet voor de eerste keer een wapen gebruiken. Vele vrouwen wisten hoe ze op een paard moesten rijden en leerden op jonge leeftijd een zwaard te gebruiken. De oorlog had met al zijn lelijkheid alles omsingeld en de geur des doods naderde. Angst, genocide, spanning en tranen klopten op de deur. In een dergelijk gevoelige periode was Hatu Şahnaz degene die onder de Erdelaneze jonge vrouwen het woord begon te verspreidden. Ze zei het beknopt en op een heldere manier; “Degene die van zijn vader en zijn broers en zusters houden, moeten in mannenkleding op het slagveld komen. Degene die in de handen van de Iranese willen belanden moeten blijven.” De vijand mocht niet weten dat het vrouwen waren, zodat ze niet verkracht konden worden. Ook mochten niet denken dat ze minder sterk waren dan de mannen, dus deden ze zich voor als de mannen. Dat was de reden om mannenkleding aan te doen. Een groep van 500 jonge vrouwen meldde zich na de noodkreet van Hatu Şahnaz. Deze grote leger van vrouwen in mannenkleding gingen allen te paard met zwaard onder leiding van Hatu Şahnaz deelnemen aan de oorlog.

500 dappere vrouwen betraden het oorlogsgebied, met vertrouwen in zichzelf en in hun commandant Sahnaz. De aanleiding was onduidelijk, maar er brak een enorme storm uit. Het regende zo hard dat je door de regen niet een ander in de ogen kon aankijken. Desondanks hebben ze drie dagen lang, hevig gevochten. De Koerdische vrouwen streden samen met de Koerdische mannen zij aan zij. Maar door de weersomstandigheden zouden ze nog 4 dagen vechten. Er waren alleen donkere wolken, de hemel was aardezwart. De Iranese hebben zich terug getrokken in de plaatsen van de Erdelanezen. In tenten wachtten ze tot het niet meer regende.

Maar er was één persoon die het wachten beu was. Zij stond aan het hoofd van het Amazone leger en heette commandant Hatu Şahnaz. Ze had meteen een plan voorbereid en ze verspreidde het onder haar strijders. Ze legde eerst haar plan uit en deelde vervolgens haar leger in vieren. Ze zouden de Iranese van het Sofi leger, die zich schuilden in tenten aanvallen op de plekken die ze gezamenlijk hadden afgesproken. Ze hadden alle tenten compleet verwoest. De hoofdcommandant van het Sofi leger genaamd Kelp Ali Han werd meteen omgebracht. Nadat hun commandant vermoord was, waren de Iranese van hun stuk en vluchtten weg.

Het gemengde leger van de Erdelaneze mannen en vrouwen zat hun achterna tot achter het Bacırhan gebied.

Hatu Şahnaz, keerde terug samen met haar leger. De Erdelanees Han, ging samen met zijn echtgenoot, die nu ook zijn kameraad was een stukje lopen. Gedurende de hele oorlog had Han de rode hoofddoek niet afgedaan en nu reek hij het uit naar zijn vrouw. Deze mooie dag, ging na een grote omhelzing, gepaard met een feest die de gemeenschappelijke overwinning van het volk werd.

De aarde is gelijk aan het hart van een vrouw. Ze was gered van slavernij van vreemden. Maar Hatu Şahnaz mag door de nieuwe generaties niet vergeten worden. Zij was een moedige vrouwelijke commandant en een held. In liederen, verhalen en in wiegeliederen heeft ze een vaste plek gekregen.

Wellicht zullen mensen die ooit gaan schrijven over de geschiedenis van strijdende vrouwen, het ook over haar hebben. Misschien zullen de strijdende Koerdische vrouwen van vandaag begrip en de tinteling in hun hart krijgen die deze vrouw honderden jaren geleden ook kreeg. Wie weet zullen ze haar in hun hart opnemen. Wie weet?

Vertaald door: Saime Atac

Alhoewel het aantal van de vrouwen en de mannen over heel de wereld gelijk is, nog steeds merken we dat er niet veel vrouwen te zien zijn in de beroepen die de maatschappij vertegenwoordigen. Vertegenwoordigers van de maatschappij zijn meestal van de mannelijke geslacht. De vrouwen zijn uitgesloten van meeste beroepen.

Dit is bewust aangericht in de mannenwereld waarin we leven. Dit kan als uitsluiting van de vrouw in de maatschappelijke strijd  worden gevat.

Een rechtvaardig bestaan voor de vrouwen en de mogelijkheden die ervoor gecreërd worden, worden op een bewuste manier ver gehouden van onze vrouwen.  Het lijkt vanzelfsprekend dat opgesloten worden en bewust verwijderd worden uit de politiek als enige alternatief resten.

Alhoewel de vrouwen, in eigen land de helft van de stemmen bezitten die er zijn, het aantal van de mannelijke vertegenwoordigers in het parlement of in het cabinet is veel groter dan de vrouwelijke vertegenwoordigers.

Aan de aandere kant, onze vrouwen die deel nemen aan het politiek, zijn of te wel vrouwen die bestaande ongelijke systeem subtiel aanvaarden of het zijn vrouwen die de mannelijke karakter bezitten en ver van de vrouwelijke karakter functioneren.

Dat onze vrouwen niet met eigen identiteit en waarden deel nemen aan de politiek is een feit. Onze vrouwen die ver van eigen historiek en maatschappelijke waarden handelen,  is een zeer belangrijke zaak. Als we het bekijken op vlak van de pers, we kunnen zien dat de bestaande situatie nog erger is.

De plaats waar de meeste seksisme of maatschappelijke seksisme voorkomt, is zonder twijfel de pers. Pers meldt zeer uitdrukkelijk dat de vrouw als een object, voorwerp gezien wordt.

Via deze kanaal kan het systeem duidelijk maken dat de plaats van de vrouw, de statuut van de vrouw minder is dan die van de man. Zowel via kranten als via tv probeert men dit te injecteren bij de vrouwen.

Op tv komen we telkens reclame tegen dat de vrouw en de kinderen verbind met de meta. In de vele soaps wordt de vrouw vertoond in de rollen die meestal minderwaardigheidsgevoel geven.

Alhoewel de vrouw als de symbool van eer wordt gezien, aan de andere kant komt men in de paparazzi programma zoals televole de vrouw tegen als de seks object. Op het nieuws komen we dezelfde beelden tegen. Vrouw wordt als de minderwaardige bestempeld.

Gender gaat verder dan enkel de rolpatroon die men aanneemt als jongen of meisje.  Het is belangrijk dat we als sociale organisatie goed begrijpen, dat men sturing van gender bewust gedrag enkel kan bereiken in samenwerking en beïnvloeding van andere betrokken partijen (instanties)

Wij kunnen heel de dag lang gender opnieuw creeeren aan de hand van niet belangrijke gebeurtenissen. Maar al hetgeen dat we creeren is niet naturel, maatschappelijkerollen zijn zeker niet natuurlijk, kan ook niet waar zijn.

” Zowel wetenschappelijk als moreel en politiek, er is een houding alsof alles wat de vrouw mee maakt haar nautuur is.

De weemoedige vrouw zelf is ook gewoon om dit paradigma te accepteren. “ We kunnen uitmaken dat seksisme eerder een mentaliteitsprobleem is. Het is geen biologishe of gedragsprobleem. Indien we in ons dagelijks leven even op alles letten, we zullen zien dat seksisme in alles wat we dagelijke leven zo vaak voorkomt. Het komt voor in onze mimieken, taalgebruik en zelfs in onze visie op bepaalde gebeurtenissen.

Wat we zonder eigen wil geinjecteerd hebben gekregen sinds onze bestaan, en door ons zelf dagelijks meer en meer opvoeden in onze leven is eigenlijk een vorm van slavernij van ons zelf zonder enige besef.

De geslacht dat we hebben is precies de enige reden dat we de slaaf moeten zijn, dat we minderwaardig moeten zijn en de basisreden van de rolpatronen die ons toegeplakt zijn.

Elk gedrag of handeling van ons wordt als niet nuttig beschouwd. Wordt als “vrouwenwerk” beschouwd. De rol van vrouw als slaaf wordt in de systeem die door mannen beheerd wordt nog eens gelegaliseerd. Het basis paradox van het systeem is gender. Dus we moeten eerst het probleem binnen de familie oplossen vooraleer we de staatsprobleem oplossen”.

Het is zeer belangrijk dat we als volk, zowel vrouwen als mannen het besef hebben van de waarheden die bij ons als norm voorkomen. We moeten beseffen dat de schade van een door mannen beheerde systeem ons erg geraakt heeft. We moeten weten welke taal we gebruiken, aan wie behoort het toe? Volgens welke ideologie denken we en leven we ? Is het normaal dat we zo vrouwelijk en mannelijk zijn ? De identiteit dat we dragen, volgens welke normen is het totstand gekomen? enz…We kunnen ons zelf zeer veel vragen stellen, zo kunnen we naar ons eigen identiteit toelopen en het ontdekken. Door de zoektocht naar al deze vragen en in vraag stellen van de bestaande maatschappelijke vormen kunnen we ons zelf terug vinden. Het is een feit dat al deze mentaliteitsprobleem geen lichamelijk of biologisch waarheid is.

Het is niet nodig om het ver te zoeken we zullen zouden moeten beginnen in de aller kleinste vorm van de maatschapij, in de familie. “ Hoe leven we ? Wat word er van ons verwacht als man en als vrouw ? Waarom kunnen we onze verschillen niet oplossen door te streven naar een doel waarin we op het vlak van gender, vrijheid, democratie in gelijkenis leven? We kunnen ons veel van deze vragen stellen en het antwoord ervan vinden.

We kunnen een vrije leven nastreven door niet te handelen naar onze eigen belangen. We kunnen een leven creeren die iedereen gelijk bediend en iedereen vrijheid belooft. En dit kan door de samenbundeling van democratische kracht.

We zouden onze kinderen die later onze toekomst en vrijheid zijn zeker niet volgens de rolpatronen moeten opvoeden; op welk vlak het ook is, we moeten onze kinderen de gelijke kansen moeten bieden zowel jongens als meisjes.

Wat we zeker niet mogen vergeten is dat gender een belangrijk zaak is die heel de maatschappij aangaat. Het is daarom dat we de theorie die gecreeerd is de sterkere geslacht, “man als baas” en het rechthebbende van alles moeten wegwerpen. Het is zeer belangrijk dat we hier tegen strijden.

Door dit te voorkomen kunnen we veel ethische normen en waarden van de maatschappije sparen aan de onderdrukkende gender-problematiek die er is.

Zeker niet te vergeten is dat door de verkeerde interpretatie en toepassing van bepaalde waarden en de normen de doel van de maatschappij om te leven vervaagt.

We kunnen en moeten tegen alles strijden die onze maatschappij zou beroven van de heilige normen en waarden. Dit kunnen we doen door de samenbundelde democratische kracht. Beginnend bij ons zelf, familie en rondom ons.

Het is zeer belangrijk dat we beseffen dat de vrouwen hierin een grote rol spelen. Een vrouw moet zeker de vrijheid hebben om met eigen wil te leven in de maatschappij, tegenovergestelde moet onverstelbaar zijn voor de vrouw.

Een vrouw die geen identiteit heeft, geen stem heeft, geen eigen mening heeft,  kan niks opbrengen aan de maatschappij waarin ze leeft. We moeten allen samen strijden voor een maatschappij waarin vrouw haar stem kan uitbrengen. De vrouw zal een grote rol spelen in het creeren van een democratisch, ecologisch, gendervrije maatschappij.

Rotinda Engin